รถอดออม..ของพี่อัยมี่

 

“ป้าขา.. วันนี้พี่พลอยสวยทำกระปุกออมสินมาอวดด้วย สวยมาก มากเลย…” ตายหละ !! นึกขึ้นได้ว่าติดค้างการบ้าน เรื่องการประดิษฐ์กระปุกออมสินสำหรับการปลูกจิตสำนึกการออมตั้งแต่เยาว์วัย ตามที่โรงเรียนเค้ารณรงค์ โอ้เอ้มาตั้งแต่เมื่อวาน แล้วตอนนี้ชีก็มาทวงสิทธ์อันชอบธรรมของชีแล้วด้วย เพราะเป็นหน้าที่ของป้าที่ต้องดูแลเรื่องงานครีเอทีฟ (นังแม่มันเป็นคนมอบหมาย โทษฐานที่เรียนและอาศัยอยู่ในแวดวงศิลปะ ศิลเปอะ มานานนม)  อะ..อะ ทำก็ทำ  

กระบวนการประดิษฐ์ รถอดออมของพี่อัยมี่

• เริ่มจากการหากล่องกระดาษที่ไม่ใช้แล้วแต่ยังเก็บเอาไว้ต็มบ้าน
• นำมาตัดๆ แปะๆ กระดาษสีเข้าไปใหม่
• ปล่อยให้เจ้าตัวเล็กเค้าลงมือละเลงสาดสีสันเองอย่างสะใจ สีและลายที่ได้จึงเป็นอย่างที่เห็น ละเลงเสร็จภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
• แต่เดี๋ยวก่อน แค่ระบายสีอย่างดียวมันธรรมดาไป มันไม่สมฐานะอาร์ตไดมือหมัง
• ชั้นเลยชักชวนยัยตัวแสบเสาะหาของเล่นเก่าๆ พังๆ ของเจ้าหล่อนมาแปะประกอบ
• ป้าขาเราอาล้อรถมาติดได้มั้ยคะ? อืมม…ได้ซิ
• ป้าขาอย่าลืมเขียนชื่อนะคะ อืมมม… ป้าว่าเราอารูปหนูติดลงไปเลยดีกว่า ไม่ต้องเขียนให้เสียเวลา ดีมั้ย? …
• ป้าขา…
• ป้าขา…
• ป้าขา…อีกหลายสิ่งที่หล่อนต้องการให้ปรากฏอยู่บนรถอดออมของหล่อน
• ท้ายที่สุดเราก็ได้ เจ้ารถอดออม คันงามที่เราสองต่างภาคภูมิใจ…..ด้วยกัน

 แต่แม่มันไม่ยักกะคิดงั้น… มันถึงกับอึ้ง..ทึ่ง..เสียวไปครู่ใหญ่ เมื่อลูกสาวอวดผลงานศิลปะร่วมสมัยของหล่อน “แก..มันไม่น่ากลัวไปหน่อยเหรอ หยองหวะ ยังกะแม่นาก?” นังแม่หันมาถามความคิดเห็น “แหมนาก เนิก ที่ไหน นางกวักยะ กวักเงิน กวักทอง เข้ากระปุกน่า…” ชั้นแถตอบไปอย่างภูมิใจ “ครูเค้าต้องหาว่าผู้ปกครองบ้านนี้จิตแน่ๆ….” มันยังแอบบ่น

“หึ หึ หึ แล้วใครว่าไม่จิตหละ…ฮ่าๆๆๆๆ ฮีๆๆๆๆ”