ทางออก บอกหน่อย

เห็นแก่ตัวรึป่าวที่หนีมาอยู่ไกลปัญหาขนาดนี้
หลายคนอิจฉาที่อยู่ทางนี้ไม่ต้องมีเรื่องปวดหัวให้ขบคิด
ใครจะรู้ว่าเรื่องคิดหรือไม่คิดไม่ได้อยู่ที่ระยะทาง
มันอยู่ที่การสั่งการของจิดใจต่างหาก
อยู่ไกลแค่ไหนความเป็นห่วงก็เดินทางมาหาได้เหมือนกัน

บางครั้งก็นั่งคิดนอนคิดว่า
ดีรึป่าว ถ้าจะถอดใจกลับไปเผชิญและอยู่เคียวข้างคนที่เรารักต่อสู้กับปัญหา
แต่ก็ต้องทิ้งต้วเองเอาไว้ข้างหลังเลย
แล้วสิ่งที่ค้นหาอยู่ สิ่งที่ฝันไว้ก็ต้องเก็บเอาไว้กับตัวเองจนตาย
นี่ถ้าปัญหาเกิดก่อนหน้านี้สักสามเดือนมีหวังไม่ได้มาเหยียบที่นี่แน่นอน
คงต้องเก็บความฝันใส่กระเป๋าแล้วซ่อนไว้ใต้ตู้เลย
แทนที่จะหอบมันข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงที่นี่

ไม่มีอะไรพอดีเลยชีวิค
ไม่มีความราบรื่นใจเอาซะเลย
ไม่มีทางที่ปูด้วยพรมแดง
ต้องทุลักทุเลไม่ว่าทางใดก็ทางนึง
นี่ชั้นควรทำอย่างไรดี…..ทำอะไรได้บ้าง
สองปีมันนานไปมั้ยเนี่ย…