หายนะหมายเลข 6

ชีวิตมหาวิทยาลัยใกล้แค่เอื้อม แต่เหมือนบางครั้งแขนเราก็ยาวไม่พอห่างไป 6 มิล เท่านั้น

เนื่องจากผลสอบภาษาอังกฤษครั้งสุดท้ายที่ต้องเอาไปโชว์คณะกรรมการที่โรงเรียนนั้น ต้องเป็น เลขนี้ 691 เพื่อแสดงว่าเราพร้อมที่จะเรียนในระดับปริญญาโทของเค้า แต่เลขที่เราได้ 685 ใจไม่ดีแล้วแต่ก็ยังแอบหวังว่าแหม ขาดไป 6 แต้มคงไม่เป็นไร อาจารย์คงเห็นใจ แต่เรื่องไม่ง่ายยังงั้น…ที่นี่อังกฤษ ไม่ใช่ บ้านเรา ไม่มีประนีประนอม ไม่มีปัดขึ้น ไม่มีอการอนุญาต ไม่มีโอกาสให้สำรอง สำหรับคนไม่พร้อมอย่างเรา

เหมือนคนอกหัก …. เหมือนคนสิ้นหวัง …… เหมือนโลกถล่ม

ถามตัวเองว่า ทำไมมันโง่อย่างนี้นะเรา
ถามตัวเองว่า ทำไมมันต้องแค่ 6 ด้วย เพราะมันแค่ข้อเดียวเท่านั้นถ้าเทียบคะแนนกับข้อสอบแล้ว
ถามตัวเอง ว่าแล้วจะบอกทางบ้านยังไง พ่อจะเสียใจแค่ไหน ผิดหวังกับลูกโง่คนนี้รึป่าววว

กลับบ้าน อยากกลับบ้าน…..หันซ้ายไม่มีใคร หันขวาก็ไม่มีใคร ชั้นมาทำอะไรคนเดียวที่นี่ อยากร้องให้ซบไหล่พี่สาวคนเดิมก็ทำไม่ได้ มันไกลเหลือเกิน

โทรหาพี่สาวคนนั้นใจยามที่หัวใจเหี่ยวอีกแล้ว พี่เสือกระดาษฯ เปลี่ยนเป็นเสือผ้าเช็ดหน้า ซะยังงั้น ทั้งปลอบใจ ให้กำลังใจ ให้คิด ให้ทางเลือก ก็ดีขึ้นมานิดนึงแต่โลกก็ยังคงถล่มบนหลังชั้นอยู่ดี

เพื่อน เพื่อนคนเดียวที่มีที่นี่ เพื่อนทีี่คุยได้ทุกเรื่อง เพื่อนนิวมาหาหลังจากได้ยินเสียงพูดไม่ได้ศัพท์ของชั้น เพื่อนลากร่างไร้วิญญาณของชั้นไปจัดการเรื่องที่โรงเรียน เพื่อนบอกจะไปเป็นเพื่อนพรุ่งนี้เพื่อจัดการเรื่องต่างๆ อีกด้วย กลับบัานมาหลังจากเพื่อนจากไป ทำไมโลกมันยังถล่มอยู่นะ

เพื่อนแสนไกลอีกคน เศร้าและห่วงใยอย่างรู้สึกได้ เพื่อนโกรธตัวเองที่ช่วยอะไรไม่ได้เลย เพราะอยู่ไกลเหลือเกิน

พี่สาวอีกคนโทรหาจากสวิส ความแรงมันแทงใจ พี่สาวเสนอทางออกที่ฟังแล้วคิดได้ข้อคิดหลายอย่าง

นำ้ตาไหลไม่ขาดสายที่ร้านเน็ท เนื่องจากเพื่อนๆพี่ๆที่ห่วงใย ส่งกำลังใจมาให้ไม่ขาดสายเช่นกัน กลับมานอนหลับทั้งนำ้ตาอีกคืน สภาพศพดูไม่ได้ ตาบวมแต่ใจเหี่ยว

แต่ไม่รู้เพราะอะไรเช้าวันนี้ใสกว่าเมื่อวานมาก เนื่องจากพี่สาวสวิสโทรมาให้กำลังใจกันอีกรอบแต่เช้า

“ชึวิตเดียว ทำอะไรก็รีบทำ แกมีโอกาสมากกว่าชาวบ้าน ประสบการณ์ที่หาไม่ได้เลยถ้าจิดใจอ่อนแอ” จริงแฮะ คิดได้แล้ว ไม่รู้ว่าคิดได้เร็วไปรึป่าว อาจเนื่องจากอายุและประสบการณ์ทำให้ลดทอนช่วงเวลาเศร้าให้สั้นลงได้ ถ้าเป็นตอนเด็กๆ คงร้อง งองแง อยู่หลายวัน แต่วันนี้โตแล้ว ต้องมองไปข้างหน้า

“ไม่ต้องถามหาคำตอบที่หาไม่เจอ เดินหน้าเท่านั้นน้อง” พี่เสือว่าไว้เช่นนั้น

น้องสาวยังบอกว่า “ไม่เป็นไรแก ไม่ต้องเครียดนะ เป็นห่วงและคิดถึง”

เห็นมั้ยว่าคนหนุนหลังมีไม่น้อย โลกถล่มบนหลังชั้นที่ไหน ทีหนักหนะ กำลังใจต่างหาก

คนรักชั้นมีไม่เยอะหรอก แต่แน่นด้วยคุณภาพทั้งนั้น
ขอบคุณทุกคน ทุกกำลังใจ จะใช้ชึวิตนี้ไห้คุ้มค่าที่สุด ขอบคุณ….