อาลัย..ไอ้เหยิน

คนรักมีน้อยลงทุกวัน
เพื่อนมีไม่เยอะ
แถมนับวันก็ยิ่งน้อยลงไปทุกที

วันก่อนได้รับเมล์ที่ทำเอาสติแตก ไม่เหลือชิ้นดี พระเจ้ายังไม่หยุดทดสอบ มอบภาระกิจสะเทือนใจมาให้อย่างไม่ทันตั้งตัว เตรียมใจ

เพื่อนรัก หนึ่งในหมู่เพื่อนที่รักเรา ซึ่งนับว่ามันยืนอยู่แถวหน้ามาตลอด มาจากไปอย่างไม่บอกไม่กล่าว เค้าบอกว่าหัวใจมันล้มเหลว อยู่ๆก็วายไปอย่างไม่เจ็บไม่ปวด หลับแล้วหลับเลยประมาณนั้น เออ ทำเอาหัวใจคนอยู่ ก็ล้มเหลวไปด้วยอย่างไม่รู้ตัว

สติแตกไม่รู้ทำอะไรลงไปมั่งมารู้ตัวทีหลัง

1. โทรหาแม่ บอกแม่ทั้งนำ้ตาว่า เปลือยตายแล้ว พาเอาแม่ตกใจไปด้วย เพราะแม่รู้จักมันดี เนื่องจากมันมาประจบสอพลอแม่เราตลอดเวลาที่แม่ไปเยี่ยมที่เชียงใหม่ จนกลายเป็นคนโปรดแบบแปลกๆไปเลย
2. ส่งเมล์หาเพื่อนๆแทบทุกคน ส่งไปให้แม้กระทั่งเพื่อนที่ไม่ได้พูดกันมาเกือบห้าปีหลังจากเรียนจบ ทุกวันนี้ยังไม่รู้สาเหตุว่าเนื่องมาจากอะไร สติแตกกว่าเดิมเมื่อเพื่อนบางคนตอบกลับแบบให้รู้ว่าเกลียด
3. เขียนเมล์หามันทั้งที่มันไม่อยู่แล้วอย่างยาวเหยียด
4. เข้าไปดู hi5 มันตลอดเวลา เพื่อนๆพากันมาอวยพรส่งท้ายกันอย่างมากมาย สเหร่อไปอวยกับเค้าด้วย
5. ปิดประตูร้องให้อยู่ 2 วัน หน้าตาบวมฉึ่ง

ใช้เวลาจมอยู่กับความเศร้า เสียใจ เสียดาย ที่มันจากไปอย่างที่เราไม่ได้บอกลาอะไรกันเลย เสียใจที่มันบอกว่ามีปัญหาแต่ไม่ทันได้ช่วยแก้ไข เพราะมัวแต่วุ่นวายกับเรื่องของตัวเอง มีหลายอย่างที่ไม่ได้บอกมันก่อนหน้านี้ เพราะไม่คิดว่าจะไมไ่ด้บอกตลอดไป มีprojectต้องทำร่วมกันอีกมากมายบอกให้รอเรียนจบก่อน ดันรอไม่ได้ มันบอกอยากกิน chocolate อังกฤษ ก็ยังไมไ่ด้ซื้อไปให้

กลับไปอ่านเมล์เก่าๆ msn เก่าๆ ยิ่งทำให้ได้ทบทวนภาพเก่าๆให้มันชัดเจนยิ่งขึ้น

“ถ้ามึงเป็นอัมพาตก็ดีนะอีอ้วน มึงจะได้ไม่ไปไหน กูจะดูแลมึงเอง”
“ห่า หมานะเนี่ยมาแช่งกู”
“หรือถ้ามึงตาบอดนะ กูยกตากูให้มึงข้างนึงเลย”
“ถุย เอามาทำไมตาเล็ก เจ๊กเรียกพ่ออย่างนั้น กูเอาตาแพะมาใส่แทนยังเสียลุคน้อยกว่าเลย”
“โห กูนึกว่ามึงจะซึ้ง อีอ้วนเอ้ย”

ชั้นเชื่อตั้งแต่ตอนนั้นว่ามันคงให้จริงๆดวงตามันหนะ แต่ก็ทำกลบเกลือนไปเดี๋ยวมันจะได้ใจว่าเพื่อนซึ้ง

“กูรักมึงหวะ”
“หยาบคายนะมึง ใครเค้าสั่งเค้าสอนให้พูด เก็บปากไว้บังฟันเหอะ”

ไม่รู้กี่ครั้งที่บอกปัดไปอย่างนั้นเพราะไม่รู้จะตอบอะไร รักเหมือนกัน แต่ไม่ใช่อย่างที่มันอยากให้เป็น

“ไม่ค่อยสบายใจหวะ”
“อ้าววว มึงมีปัญหาอะไร”
“เออ เรื่องมันยาว ไว้กูเล่าให้ฟังทีหลัง กูไปทำงานก่อนนะ”
“ห่า นี่มัน ตีสามแล้วมึงยังอยู่คณะอีกเหรอ”
“เออ กูมันเป็นทั้งยามทัง้อาจารย์หวะ”
“เออ ไว้กูโทรไป”
“เออ รักมึงหวะอีอ้วน”
“เอ้า เดี๋ยวตบๆ ไปทำงานเลย ไอ้นี่ท่าจะเมานำ้เคลือบ เดี๋ยวกูโทรไป”

โทรไปหาหลังจากนั้น แต่มันไม่ได้รับสาย นั่นเป็นคืนสุดท้ายที่ได้คุยกัน ก่อนหน้ามันจากไปอาทิตย์นึง ไม่รู้ว่าปัญหาไหนที่มันบีบคั้นหัวใจมันจนวางวาย หลายปัญหาที่คุยกันมาล้วนไม่น่าเอามาเป็นสาเหตุ หรือการที่มันคุยกับเราด้วยอาการขำฮานั้น กลบเกลือนความทุกข์ที่แท้จริงเอาไว้ ถ้าเป็นอย่างนั้นมันก็ทำแนบเนียนดีเสียจริงๆ

ชีวิตช่างแสนสั้นสำหรับคนดีๆ คนบาปหนักก็ต้องทนแบกรับหน้าที่กันต่อไป เนื่องจากกรรมเวรยังไม่หมดกันสักที อยากรู้ว่ามึงสบายดีมั้ย ก็ไม่รู้จะไปถามใคร เพื่อนๆยังคงเข้าไปถามหาคราวคราวของมึงทาง hi5 ไม่ขาดสาย กูไม่อยากไปเป็นเหมือนคนอื่นๆ อาจไมไ่ด้เข้าไปเป็นหนึ่งใน list เพื่อนรัก hi5 แต่เชื่อมั้ยว่านำ้ตายังไหลทุกครั้งที่เข้าไปดูหน้ามึงในนั้น

ฝันดีนะไอ้เหยิน
กูก็รักมึงหวะเพื่อน

ps. 1. นังนิว มันบอกว่ามึงอาจมาเกิดเป็นลูกกูก็เป็นได้ ไม่รู้กูจะดีใจหรือสยองดีหวะ ฮ่าาา ถ้ามึงจะมาเกิดเป็นลูกกูจริงๆ ช่วบันดาลให้พ่อหน้าตาดีหน่อยนะ เอออย่าลึมไปบอกนิวก่อนด้วยหละ มันรออยู่ ฮ่าาาาาา เอออันนี้จริงละ เกิดมาเจอกันอีกทุกๆชาติเลยนะ
ps 2. รูปมึงกูไปโหลดมา จาก hi5 น้องนาบอกว่าหล่อเชียว กูเลยบอกว่าไม่เห็นฟันมึงงัยเลยดูดี ฮ่าาาา เออ คนจะงาม งามที่ใจใช่ในหน้า กูรู้หรอก
ps 3. กูสัญญาว่าจะอ่านหนังสืออาจารย์ประมวลให้จบเหมือนที่มึงพร่ำบอก จริงๆ

เพลงนี้ของมึง ขอบใจที่ให้ CD coldplay ทุกชุด กูชอบเหมือนกัน