..และแล้วราหูก็คายจันทร์…

หลังจากอยู่ร่วมหลังคาเดียวกันมาร่วมปี ความรู้สึกทั้งร้ายทั้งดีปะปนกัน ก็ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจกับการจากไปของเธอดี เธอมาบอกลาวันเดียวกันกับวันที่เธอจะย้ายออก คือบอกตอนเช้า แล้วย้ายออกไปตอนบ่าย ตอนเธอบอกว่าเธอได้บ้านใหม่ที่ดูแสนจะสมบูรณ์แบบสำหรับชีวิตไฮโซของเธอ ความรู้สึกแรงคืออึ้ง งง แล้วก็ เหงา แต่พอตั้งตัวได้ก็กลับมาทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ก็ทำให้อาการโล่งใจเข้ามาแทนที่ 555 เลวจริงๆกรู

ชีทำเรื่องช้ำๆเอาไว้กับชั้นมากพอๆกับนำ้ใจงดงามของชีนั่นแหละ ก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับความไม่รับผิดชอบกับหน้าที่เอย ที่ปล่อยให้ internet ถูกตัดได้ทุกเดือน เพราะความละเลยไม่ชำระบิลของหล่อนให้ตรงเวลา อันนี้เป็นจุดเสียที่ทำความลำบากอย่างใหญ่หลวงให้กับชั้น แล้วยังจะเรื่องการล่วงเกินความเป็นส่วนตัวในทรัพย์สิน อาทิเช่น ข้าวปลาอาหารแห้ง แต่เรื่องนี้หลังๆดีขึ้นเยอะ รวมไปทั้งความเพี้ยนๆ กับการถามถึงความงามของหล่อนตลอดเวลา บางคราก็ขี้เกียจจะฟัง ยังไม่รวมเรื่องโกหกสร้างภาพที่หลังๆ มักจะจับได้คาหนังตาคำ

จากไปไม่วายสร้างปัญหาไว้กับเจ้าของบ้าน ให้ชั้นต้องมานั่งรับฟัง ชีย้ายออกโดยการไม่บอกกล่าวกับเจ้าของบ้านล่วงหน้า เพราะชีไม่ได้จ่ายมัดจำใดๆก่อนย้ายเข้ามาเหมือนชั้น เนื่องจากเจ้าของบ้านนั่นเป็นเพื่อนที่เรียนด้วยกันกับหล่อนที่มหาวิทยาลัย หลังๆหล่อนโทรไปขอย้ายไปอยู่ห้องใหญ่ที่ว่างอยู่ เนื่องจากปัญหาเรื่องจ่ายค่าเช่าเท่ากับชั้นแต่ห้องใหญ่ไม่เท่า ชั้นเองจำได้ว่าเมื่อชั้นย้ายมาใหม่ๆชีบอกเองว่าชอบห้องเล็กๆ เฮ้อ…คนเราเปลี่ยนกันได้ อันนั้นก็เลยไม่ถิืออะไร แต่ก็มีปัญหาอีกหลายอย่างที่เจ้าของบ้านเอือมระอากับหล่อน จริงๆเจ้าของบ้านเองก็หน้าเลือดไม่ใช่เล่น ก็ไม่ได้ว่าหมึกซะเต็มร้อยหรอกนะที่เคียดแค้น แต่เพราะความใสซื่อของหล่อนนั่นแหละ ที่ทำให้หล่อนโดนเค้าปิดบังความจริงบางอย่างเกี่ยวกับการใช้ชีวิตที่ลอนดอนนี่ แต่ชั้นก็คิดว่าหล่อนน่าจะจบกับเจ้าของบ้านด้วยสันติ มิใช่ก่อไฟทิ้งไว้อย่างนี้ เพราะชั้นต้องมารับฟังเรื่องต่างๆเหล่านั้น เจ้าของบ้านยำ้กับชั้นว่าถ้าวิกกี้กลับมาเอาของที่เหลือให้โทรบอกเค้าดว้ย เพราะเค้าอยากจะเจอหล่อนเหลือเกิน ชั้นยังไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงกับเรื่องนี้..

เรื่องความเชื่อคนง่ายและเป็นมิตรกับทุกคนอย่างไม่ระวังตัวของหล่อนก็แผ่รัสมีความซวยมาที่ชั้นด้วยอย่างจังๆ ซี่งได้แสดงผลออกมาให้ประจักษ์กันเมื่อสองอาทิคย์ก่อน เนื่องจากเพื่อนหล่อนที่ทำงานบริษัทประกันชีวิตโทรมานำเสนอโปรแกรมประหลาดในการทำประกันชีวิต โดยการบอกว่าจะโอนเงินเข้าบัญชีเราทุกเดือน แต่เราไม่มีสิทธื๋ใช้เงินนั้น ต้องสะสมไปเรื่อยๆ เนื่องจากเป็นการทำการโฆษณาบริษัทซึ่งเพิ่งเปิดใหม่ชนิดนึง ชั้นก็เอะใจตั่งแต่ตอนนั้นแล้ว มันดูเป็นแผนการตลาดที่ประหลาดได้ใจ แต่ชีก็ยืนยันหนักแน่นว่าเป็นเพื่อนชีเอง ไม่มีปัญหาแน่นอน ก็เลยอะเอาก็เอาช่วยๆกันไป ทางบริษัทก็ส่งเอกสารมากมายมาที่บ้าน ชั้นเองก็ไม่มีเวลามานั่งศึกษาตัวเงือนไขอะไรก็เลยละเลยไม่ได้เซ็นใบตอบรับอะไรทั้งนั้น ทางบริษัทก็โทรตามตลอดเวลา เรียกว่า ยิกๆเลยยังได้ เราก็หงิดๆอีกแล้วว่ามันอะไรกันนักกันหนา สุดท้ายเค้าโทรมาขอเบอร์บัญชี บอกว่าจะโิิิอนเง้นเข้างวดแรกก่อนเลย แล้วค่อยส่งเอกสารมาทีหลัง ก็ไม่รู้ว่าอะไรตลใจให้บอกเค้าไปซะง่ายๆยังงั้น ก็ยอมรับว่าโง่นิดนึง แต่ด้วยเชื่อว่าเพื่อนหมึกคงไม่แนะนำสิ่งเลวร้ายให้เราเหมือนที่ชีพร่ำบอก..หลังจากนั้นสามอาทิตย์มีจดหมายจากทางธนาคารแจ้งว่ามีการโอนเงินออกจากบัญชีของชั้นเป็นจำนวน 80 ปอนค์ เพื่อจ่ายเป็นค่าประกันชีวิตให้กับอีบริษัทนั้นนั่นแหละ โดนกันทั้งสองคน หมึกหน้าเสียบอกกับเราเรื่องนั้นว่าชีไม่รู้เรื่องที่เพื่อนทำ แล้วก็ได้ทำการยกเลิกกับทางธนาคารแล้วอย่างเป็นทางการ แต่มันก็ไม่ทันแล้ว วันนั้นชั้นระเบิดเนื่องจากหลายอย่างทั้งตอนนั้นอินเตอร์เน็ตก็ถูกตัดเพราะความเหลวไหลของชีนั่นแหละ มันก็เลยไม่เอาแล้วเว้ยยย ชั้นไล่หล่อนออกจากห้องอย่างไม่มีเยื่อใย เราไม่พูดกันสองวันเต็มเนื่องจากชั้นไม่อยากจะพูดอะไรอีกแล้วบอกตรงๆว่าเหนื่อย จริงๆเรื่องเงินนั้นก็ไม่รุนแรงเท่ากับการที่อินเตอร์เน็ตถูดตัดในวันที่ต้องการหาข้อมูลทำงานอย่างจริงจัง คืนนั้นนอนไม่หลับเลย…

หลังจากคืนนั้นมาจนวันที่หล่อนย้ายออกก็ประมาณหนี่งอาทิตย์เท่านั้นเอง จุดนั้นอาจเป็นจุดที่ทำให้หล่อนตัดสินใจแยกจากชั้นไป เพราะชั้นแรงมากจริงๆ วันนี้ีเพื่อนคนใหม่มาอยู่แทนหมีกเป็นการชั่วคราว เค้าไม่วุ่นวายและมีมารยาท แต่ก็ทำให้บ้านเงียบมากจริงๆ เพราะไม่มีใครเข้ามาขอส่องกระจกในห้องชั้นอีกแล้ว ไม่มีใครกรี๊ดกร๊าดดีใจเวลาที่เราคุยเรื่องบ้าๆบอๆ ยอมรับว่าเหงาเหมือนกัน แต่ก็ไม่คิดว่าจะไปอยู่กับหมึกอีกแล้ว ชียังคงชวนบอกว่าที่บ้านนั้นมีห้องว่างอีกห้องนึง ถ้าสนใจก็ให้ย้ายไปอยู่ด้วยกันอีก ชั้นคิดในใจว่าไม่ดีกว่า อยากลองรู้จักคนอื่นดูบ้าง อาจจะดีหรือร้ายก็ไม่รู้ แต่ยังไงก็ได้เสี่ยงและเรียนรู้ พอแล้วกับหมึก ไม่อยากโดนราหูอมอีกแล้ววววว พอกันที….

Advertisement