พี่อัยมี่ เด็กหญิง EQ ดี๊ดี…แต่สติไม่ดี 555

สองวันก่อนโทรคุยกับแม่อัยมี่เป็นนานสองนาน ไม่มีเรื่องอะไรสะลักสำคัญหรอก เรียกว่าเม้าท์พี่อัยมี่ล้วนๆ ขวัญใจ updated ความเติบโตของอัยมี่อย่างเมามันส์ ทั้งกังวล และ ภาคภูมิใจไปพร้อมๆกัน เรื่องที่น่าภาคถภูมิใจอันเนื่องจากพี่อัยมี่ได้รับรางวัล เด็กหญิง EQ ดี จากโรงเรียน ชีกลับบ้านมาพร้อมกันประกาศนียบัตร และเค้กหนึ่งก้อนที่เป็นของรางวัลสำหรับความ friendly ของชี รางวัลที่มาจากผลโหวดของเพื่อนๆร่วมชั้น พี่อัยมี่เล่าว่าคุณครูบอกให้นักเรียนวาดรูปเพื่อนในห้อง ปรากฏว่าเพื่อนๆพร้อมใจกันวาดรูปพี่อัยมี่มากเป็นอันดับหนึ่ง เค้กจึงตกมาเป็นของพี่อัยมี่โดยปริยาย…อันนี้ป้าก็ปลื้มมมมมม…

แต่เรื่องที่น่ากังวลก็ยังมีตามมา เนื่องจากพี่อัยมี่เร่ิมไปเรียนดนตรี หัดเล่นเปียโน หวังว่าจะได้เป็นการฝึกสมาธิไปในตัว แต่กลับเป็นว่าพี่อัยมี่สติแตกทุกครั้งท่ึเข้าห้องเรียน ไม่่แน่ใจว่าเนื่องมาจากพี่อัยมี่มีความตั้งใจในการเรียนสูง หรือเธออาศัยห้องเรียนเป็นที่ระเบิดความเพี้ยนส่วนตัวของหล่อน ก็ไม่อาจทราบได้ แต่ทุกครั้งก่อนไปเรียนที่โรงเรียนพี่อัยมี่จะซ้อมร้องเพลง เล่นอีเลคโทน ไปจากบ้านก่อนเสมอ เมื่อเวลาคุณครูถามในชั้นว่าใครร้องได้ หรือ ซ้อมมาแล้วบ้าง พี่อัยมี่ก็จะตอบเสียงดังกว่าคนอื่นเสมอว่าทำได้ ร้องได้.. จึงดูเหมือนว่ามีเธอเพียงคนเดียวที่เต็มที่กับทุกบทเรียน มีหนำซ้ำเวลาที่เธอได้ยินเสียงดนตรีที่คุณครูเล่นเพลงที่เธอซ้อมมา เธอจะมีอาการฉุดไม่อยู่ กระโดดถกเสื้อเต้นอย่างเกินงาม พร้อมทั้งร้องตามไปด้วยแบบมืออาชีพ 5555 อันนี้นังแม่มันเล่าให้ฟังอย่างเห็นภาพ จนนังแม่มีความกังวลว่า พี่อัยมี่จะเป็นที่หมั่นใส้ของเพื่อนร่วมชั้นเรียน รวมทั้งผู้ปกครองนักเรียนคนอื่นก็จะพาลมาหมั่นใส้นังแม่มันด้วย หลังๆคุณแม่หลายๆคนเข้ามาพูดคุยบอกว่า “พี่อัยมี่นี่กล้าแสดงออกมากๆนะคะ” หรืออาจแปลได้ว่า “ลูกคุณขวัญนี่จะ show off ไปไหนไม่ทราบ” 5555 แต่ชั้นก็บอกขวัญใจไปแล้วว่าอย่าได้ไปกังวลกับเรื่องแบบนั้น เพราะเด็กท่ีกล้าคิดกล้าพูด ย่อมดีกว่าเด็กที่ไม่กล้าแสดงความคิดเห็นใดๆ อันนี้ประสบการณ์ตรงจากอีป้ามัน ตั้งแต่มาเรียนที่นี่ทำให้รู้ว่าการพูดการแสดงออกเป็นส่ิิงสำคัญ บางครั้งอาจดูเหมือนเป็นคววมคิดเพี้ยนๆ แต่ big idea ส่วนใหญ่ก็มาจากความเพี้ยนทั้งสิ้น ชั้นแอบดีใจที่หลานมีความเพี้ยนอยู่บ้าง อย่างมากเราก็แค่ควบคุมให้เค้าใช้มันอย่างถูกที่ถูกทางก็คงพอ..หลานผ้มมมมมม

รูปที่คุณแม่อัยมี่ส่งมาให้ดูพัฒนาการเติบโต ตกใจเพราชีโตขึ้นมากจริงๆ เพียงแค่หนึ่งปีผ่านไป

> แอบถามว่าใครเป็นคนเลือกเสื้อผ้า หน้า ผม นังแม่บอกว่า ผมยายทำให้ แต่เรื่องชุดเนี่ย ชีขอจัดเอง เอ้อนะ ขาดๆเกินๆ จะลายไปไหนนะหลานป้า สงสัยนอกจากเรียนดนตรีแล้วคงต้องเข้าคอร์สศิลปะด้วยเลย เน้นๆ เรื่องสีและ pattern 555

> โพสนี้หล่อนคิดเอง

> อันนี้มาจากหนังสือแฟชั่นเกาหลี

> อันนี้ญี่ปุ่น

> แกล้งทำโนเนะ

> อันนี้ตัวจริง

> โพสนี้คุ้นๆ

คู่แท้สองโลก (โลกของเราสองคน)

เมื่อสองสามวันก่อน เพื่อนนิวอัพรูปใหม่ใน facebook รูปที่เห็นแล้วต้องขำ ขำเสร็จก็กระตือรือร้นอยากจะได้รูปเหล่านั้นมาเป็น collection ของเราบ้าง เชื่อว่าทุกคนคิดเหมือนกัน เพราะวันนี้เห็นได้ว่าแทบทุก accounts ใน facebook ล้วนมีเป็นของตัวเองกันทั้งนั้น หลังจากวันนั้น ใช้เวลาเกือบทั้งวันนั่ง แปะๆ เลื่อนๆ แล้วก็เลยได้ออกมาเป็น collection ให้ชื่นชมกันประมาณนี้ ดีนะที่เม้าท์เสีย ไม่งั้นออกมาเยอะกว่านี้แน่นอน รับรอง 555

> รูปต้นเหตุที่ inspire คนทั้ง facebook คุณย่าทวด จริยา ธรรมไม่สมบูรณ์ 555

> 1960 สองเราเจ้าระเบียบ

> 1962 หน้าอูม คางทูมคู่

> 1964 ครูใหญ่รุ่นเล็ก กับครูเล็กรุ่นใหญ่

> 1970 ป้า หลาน บวมด้วยช่วยกัน

> 1978 สองฟูผู้พิชิต

>1996 ม้าหมู่ 555

รักหลาน คิดถึงหลานอะ ใครจะทำไม รักกันเนอะมี่เนอะ รักกันมาทุกทศวรรษเลย อิอิ

คิดถึงอัยมี่..

โทรคุยกับหลาน เพลิดเพลิน เกินห้ามใจ ไม่ให้คิดถึง ไม่ได้แล้ว

“ฮัลโหล ค้าาา”
“มี่เหรอ ป้าเองนะ”
“ค่าาาาา”
“ทำไรอยู่เอ่ย”
“อ๋อ ร้อง karaoke กับยายคะ”
“โห เหรอ”
“ตาเพืิ่งให้เค้าเอามาส่งคะ เลยร้องกันกับยาย ป้าอยากร้องมะ”
“อยากซิ”
“ก็กลับมาดิ มาเมื่อไหร่อะ”
“………………”

“แล้วมีเป็นงัยมั่ง สบายดีมั้ย”
“มี่นะ ตัวร้อนนิดหน่อย เอ่อ ปวดท้องด้วยนิดหน่อย”
“อ้าวแล้วไม่ไปโรงเรียนเหรอคะ”
“ไปซี้ๆๆๆๆ ตัวร้อนนิดหน่อยไปด้ายยยย”
“มี่ต้องกินผัก กับ ผลไม้เยอะๆนะ จะได้ไม่เป็นหวัดง่ายๆ”
“แล้วต้องกินข้าวด้วยมั้ยป้า”
“………………”

“ป้าเดี๋ยวนะ มี่ขอเวลาไอหน่อย”
“………………”
“เสร็จแล้ว เห็นมะ มีไอนิดหน่อยด้วย”

“เมื่อวานที่โรงเรียนให้มี่เอา แผ่นๆจากต้นกล้วย มาใส่ข้าวเหนี่ยว กับสังขยา ป้าอยากทำมั้ย”
“ห่อขนมอะเหรอ”
“ช่ายยยย ป้าอยากทำมั้ย มี่จะได้ให้จ๋าซื้อใบๆเผื่อ..ข้าวเหนียวด้วย สังขยาด้วย ต้องซื้อให้ครบ แต่ไม้จิ้มฟันมีแล้วไม่ต้องซื้อ เอามะ เอามะ”
“เอ่อ……..”

“แล้วป้าไปโรงเรียนหรือยัง”
“อ๋อไปซิ ไปเหมือนมี่นั่นแหละ”
“แล้วป้ามีการบ้านมั้ย”
“อืมม มีซิ”
“แล้วป้าทำที่โรงเรียน หรือที่บ้านหละ”
“อ๋อ ทำที่บ้าน ที่โรงเรียนคนเยอะ”
“อ้าวววว แล้วมัยป้าไม่เอากลับมาทำที่บ้านมี่หละ”
“………………”

> sexy girl 555

> หลานผ้มมมมมม

> ท่าไม้ตาย ที่ใช้กันตั้งแต่เด็กจนแก่

ป้าคิดถึงอัยมี่จัง

เศร้ากันนัก ขำกันหน่อย

เศร้าอะไรมาจากไหน เราไม่สน ขอให้เข้ามานังล้อมวงกันชมคลิปหลุดคลิปนี้ด้วยกันก่อน แล้วถ้าไม่ยิ้มน้อยๆกลับไป ขอให้เม้นท์ด่ากันได้เลย ไม่ต้องอั้น…

Imy ที่รัก

เมื่อวานคุยกับแม่อัยมี่
ได้ยินเรื่องราวพัฒนาการทางด้านสมองของหลานแล้วอยากจะกรี๊ดดดดด
เดี๋ยวนี้ชี ขี้งอน ขี้น้อยใจ ขี้บ่น ขี้เหงา ขี้สงสัย ขี้เล่น (คือเล่นทั้งวัน)
ช่างประชดประชัน ช่างถากถาง ช่างกิน (แต่ไม่อ้วน) ช่างเจรจา
ช่างอยู่ไกลกันเหลือเกินมี่เอ้ยยยย….
ชีเป็นคนเดียวในบ้านที่ทำให้นำ้ตาไหลไปพร้อมกับหัวเราะในเวลาเดียวกัน
เวลาที่คิดถึง เหมือนตอนนี้ :’(

Hello my friend hello, lal la la la!!!

หน้าบ้านขณะนั่งกินขนมปังจิ้มนมตอนเช้าวันที่เธอป่วย

• กริ๊งงงงงง……..ฮันโหล อ๋อ อยู่บ้านนนน…..มี่ไม่สบาย มูกไหล เลยไม่ได้ไปโรงเรียน อ๋อ….เก็บดอกไม้ไปลอยน้ำอยู่ อ้าวววววว เหรอ..แค่นี้นะ สวัสดีคะ

อะนะหลานชั้น….

บ่ายๆ หน้าบ้านอีกครั้งขณะเก็บดอกไม้ไปลอยน้ำ ในมือหล่อนล้วนมีแต่ดอกเน่าแล้ว

• ฮ้นโหล……มามั้ยเนี่ยยยยย…จะมาบ้านมี่กันมั้ยพี่ไม้….อ๋อ….ดอกขาวๆเอาไปลอยได้ ดอกเน่าๆไม่เอานะรู้มั้ยพี่พลอยใส…..แค่นี้นะ สวัสดี

เมื่อวางหูเสร็จหล่อนก็ควักเสาอากาศออกมา แล้วเป่าลมไปที่เสาให้ฟองสบู่ล่องลอยออกมา แล้วก็มาไล่จับฟองสบู่ กรี๊ดกร๊าดดดดด.. เย็นๆ หน้าโรงหนัง sf emporium ขณะเดินออกมาจาก tcdc หลังจากชื่นชมนิทรรศการหุ่นไม้ขยับได้ หล่อนเดินนำพวกป้าๆอย่างเฉิดฉาย ประหนึ่งคุ้นเคยกับสถานที่ ทั้งที่เคยมาครั้งแรก

• ฮ้นโหล….อ้าววววววว โทรมาไมเนี่ยยยยยย…..มี่มาช้อปปิ้งงงงงง..ที่ไหนนะป้า อ๋อ…..เอ็มโตเดี่ยม… สนุกดี อยากกิน popcornnnnnnnn

เธอวางหูทันมีเมื่อเห็นขนมในตู้ขายหน้าโรงหนัง ระหว่างที่หล่อนพูดคุยธุระอย่างเพลิดเพลิน ชั้นเห็นมีชายต่างชาติจ้องมองด้วยสีหน้าสงสัย จนเมื่อเธอวางหูโทรศัพท์แล้วปล่อยให้เจ้าเครื่องโทรศัพท์เป่าฟองห้อยต่องแต่งอยู่ที่คอเหมือนเดิม นั่นเองที่เห้นรอยยิ้มจากชายคนนั้น เค้าคงนึกสงสัยว่ายัยเด็กบ๊องคนนี้คุยโทรศัพท์จริงๆเหรอ ฮ่าๆๆ

• ป้า  : โทรหาใครอะมี่
• หลาน : อ๋อเพื่อนมีคะ พี่ไม้กับพี่พลอยใส
• ป้า  : เหรอ…คุยอะไรกันหละ
• หลาน : อ้าวววว….ก็มี่รักพี่พลอยมากเลย…พี่พลอยดีกับมีนะ อะมี่ก็รักป้าด้วยนะ
• ป้า  :……………………งง มันเกี่ยวกันเหรอเนี่ย บ๊องจริง
• หลาน : อัยมี่เนี่ย ติงติ๊องจังเลยเนอะป้า (พร้อมตีหัวตัวเองเบาๆ เอียงคอหน่อยๆ คลับคล้ายคลับคลาว่ามาจาก ปังคุงนะ สไตล์โนะเนะแบบลิงญี่ปุ่น)…..แต่ป้าก็ติงติ๊องเหมือนกัน 5555

• ป้า  : อ้าวววววววววววววววววว……..

พฤติกรรมการทำท่าทางการคุยโทรศัพท์คนเดียวแบบจริงจังของเธอ เริ่มทำให้ชั้นคิดว่าชีโทรหาเพื่อนชีได้จริงๆจากโทรศ้พท์เป่าฟองนั่นจริงเหรอ ซึ่งชีเคยขอเบอร์ป้าส้มสุด love ของชีอย่างจริงจังเพื่อจะโทรไปเมาท์ภาษาคนชอบๆกันนั่นแหละ

• ส้มลิ้ม : เออ นะ แล้วถ้ามันโทรมาติดเครื่องชั้นจริงๆ คงฮาดีหวะ
• ป้า : อะชั้นอะไม่ฮานะยะ นั่นมันผีหลอกชัดๆ  

 

นมร้อนๆ ของคนเหงาๆ

• “อ้าว… ป้าขาเราไปดื่มนมร้อนกันก่อนมั้ยคะ”

• “อ้าว….ก็หนูชอบไปนี่คะ..ไปร้านที่ซีคอนก็ได้… ”

• “นมร้อนที่ซีคอนอร่อยเนอะ… นมร้อน..ที่มันต้องเป่าก่อนนะคะ ”

• “อะ….แต่แก้วนี้มันร้อนเกินไป… ” สารพัดพรรณาจากหลานสาวไฮโซ ตัวแสบ..

ชีร้องเรียกหานมร้อนทุกครั้งที่ชั้นโผล่หน้าไปเป็นสารถีรับเธอกลับจากโรงเรียน เหมือนเป็นความเคยชิน และคงเป็นถาพคุ้นตาของเจ้าของร้านและคนแถวนั้น ที่อีนังป้าหลานจะต้องมานั่งละเลียดฟองนมกันยามบ่ายที่ฝนตกปรอยๆ เสมอ… 

ชั้นชอบร้านกาแฟ แต่ไม่กินกาแฟ ชอบกลิ่นหอมๆที่ลอยอบอวลอยู่ในร้าน ชอบบรรยากาศที่มีภาพผู้คนมานั่งเหม่อลอย บางคนก็มาคอยเพื่อน เจอกันที่ร้านกาแฟดีกว่ายืนรอตามเสาไฟฟ้าเป็นไหนๆ แต่ถ้าใครมานั่งคนเดียวก็จะดูเหงามากขึ้นเป็นสิบเท่า หลายร้านมีคนมานั่งเพื่อสร้างภาพอะไรบางอย่าง เพราะราคาแพงลิบ ขนาดที่สามารถแลกกับข้าวแกงได้สามมื้อ แถมน้ำกับน้ำแข็งให้ด้วยเอ้า.. แต่คนก็ยังคงนั่ง…นาน…. ผิดกับบางร้านที่คนเดินผ่านมาแค่ซื้อแล้วจากไปเพราะที่ทางในร้านไม่สร้างภาพลักษณ์ใดๆ ไม่เก๋แต่รสชาดรุ่นเกทับร้านดังได้สบายๆ บางร้านเดินผ่านแล้วนึกว่าร้านเน็ท กาแฟหนึ่งแก้ว ต่อ แล็บท็อป หนึ่งเครื่อง….บางร้านก็เศร้าทุกครั้งเวลาที่ผ่าน เพราะมีประสบการณ์ไม่ดี แต่ชวนจดจำ…เฮ้อ…ชั้นยังคงอาศัยร้านกาแฟเป็นเหมือน ที่หยุดพัก หยุดคิด นั่งนิ่งๆ ดมกลิ่นกาแฟแก้เหงา รอใครสักคน…. ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเพื่อน ฮ่าๆๆ อาการเสพติดการนั่งเหงาตามร้านกาแฟ ดูเหมือนจะถ่ายทอดกันได้ทางพันธุกรรม ตะขาบถูกคายให้กับเจ้าตัวดีเสียหมดสิ้น เดี๋ยวนี้ชีเลยรักการนั่งร้านกาแฟเป็นชีวิตจิตใจ ซึ่งชั้นก็อาศัยผลพลอยได้หลายอย่างจากอาการของหลานคนนี้..   “แหม…ก็หลานมันอยากกิน.. มาเป็นเพื่อนหลาน.. พาหลานมาเที่ยว.. ”สารพัดคำตอบจากชั้น ทุกครั้งที่บรรดาผู้คนมาไถ่ถาม  

• พาหลานมาหรือเอาหลานมาเป็นข้ออ้าง..

• มาเป็นเพื่อนหลานหรือเอาหลานมาเป็นเพื่อน

• หลานอยากกินหรือป้ามันอยากออกมานั่งแก้เหงาก็ไม่รู้เหมือนกัน

หลายครั้งชั้นแอบอาศัยความเดียงสาของหลาน ความไม่รู้เรื่องรู้ราวของชี มาเป็นเครื่องมือหาสิ่งชดเชยในส่วนที่ขาดหาย อยากรัก อยากดูแล อยากไปไหน อยากทำอะไรๆมากมายกับใครสักคน แต่มันไม่มีจริงๆคนๆนั้น เลยเอาทั้งหมดมาลงที่หลาน แทนที่ความว่างเปล่าด้วยกิจกรรมสารพัดที่ทำด้วยกัน เหมือนจะเป็นป้าที่แสนดี ป่าวเลย จริงๆแล้วเป็นป้าที่ฉวยโอกาสที่สุด…อย่าบอกชีนะ ถึงยังไงก็รักนั่นแหละนะเด็กโง่… 

• “นมป้าร้อนมั้ยคะ”

• “เย้ย…ย.ยยยยย”   :P

หน้ากาก

• “ ป้าขา…. ทำหน้ากากกันมั้ยคะ ”

• ป้าทำเพราะอยากให้หลานมีความสุข ป้าเองก็มีความสุขตอนที่ทำ

• หลานใส่หน้ากากหลอก ต้องแกล้งกลัว…

• หลานหลอกอยู่หลายครั้งหลายครา ต้องแกล้งตกใจทุกครั้งทุกครา

• เด็กบ๊อง!!…ชอบเล่นหน้ากาก แลบลิ้นปลิ้นตาอยู่หลังหน้ากาก

• ไม่รู้จะต้องใส่หน้ากากกระดาษไปทำไม

• ในเมื่อเธอเองก็ทำหน้าตาเหมือนหน้ากากที่สวมใส่ไม่มีผิด

• …………………………………………………………….

• ผู้ใหญ่บ้า…อยากถอดหน้ากาก

• หน้าสวยๆ ยิ้มแย้ม เป็นหน้ากาก เบื้องหลัง ภายในแลบลิ้นปลิ้นตา

• ผู้ใหญ่ไม่ต้องอาศัยหน้ากากกระดาษ

• เพราะวัสดุที่ดีที่สุดในการทำหน้ากากไม่ใช่กระดาษ

• แต่เป็นสังคมต่างหาก สังคมบังคับให้บางครั้งผิวหน้าปรกติ

• เปลี่ยนเป็นหน้ากากได้อย่างไม่ต้องลงมือ ตัด แปะ กาว แต่อย่างใด

• …………………………………………………………… 

• หน้ากากกระดาษถอดได้ทุกครั้งที่ต้องการ

• หน้ากากสังคมถอดไม่ออกแม้อึดอัดขนาดไหน

•  ………………………………………………………….

• เลือกเล่นหน้ากากกับเด็กบ๊องดีกว่าเพราะว่าไม่เหนื่อย

• เบื่อเมื่อไหร่ก็เลิก…แล้วชักชวนกันเล่นอย่างอื่นต่อไป…

รถอดออม..ของพี่อัยมี่

 

“ป้าขา.. วันนี้พี่พลอยสวยทำกระปุกออมสินมาอวดด้วย สวยมาก มากเลย…” ตายหละ !! นึกขึ้นได้ว่าติดค้างการบ้าน เรื่องการประดิษฐ์กระปุกออมสินสำหรับการปลูกจิตสำนึกการออมตั้งแต่เยาว์วัย ตามที่โรงเรียนเค้ารณรงค์ โอ้เอ้มาตั้งแต่เมื่อวาน แล้วตอนนี้ชีก็มาทวงสิทธ์อันชอบธรรมของชีแล้วด้วย เพราะเป็นหน้าที่ของป้าที่ต้องดูแลเรื่องงานครีเอทีฟ (นังแม่มันเป็นคนมอบหมาย โทษฐานที่เรียนและอาศัยอยู่ในแวดวงศิลปะ ศิลเปอะ มานานนม)  อะ..อะ ทำก็ทำ  

กระบวนการประดิษฐ์ รถอดออมของพี่อัยมี่

• เริ่มจากการหากล่องกระดาษที่ไม่ใช้แล้วแต่ยังเก็บเอาไว้ต็มบ้าน
• นำมาตัดๆ แปะๆ กระดาษสีเข้าไปใหม่
• ปล่อยให้เจ้าตัวเล็กเค้าลงมือละเลงสาดสีสันเองอย่างสะใจ สีและลายที่ได้จึงเป็นอย่างที่เห็น ละเลงเสร็จภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
• แต่เดี๋ยวก่อน แค่ระบายสีอย่างดียวมันธรรมดาไป มันไม่สมฐานะอาร์ตไดมือหมัง
• ชั้นเลยชักชวนยัยตัวแสบเสาะหาของเล่นเก่าๆ พังๆ ของเจ้าหล่อนมาแปะประกอบ
• ป้าขาเราอาล้อรถมาติดได้มั้ยคะ? อืมม…ได้ซิ
• ป้าขาอย่าลืมเขียนชื่อนะคะ อืมมม… ป้าว่าเราอารูปหนูติดลงไปเลยดีกว่า ไม่ต้องเขียนให้เสียเวลา ดีมั้ย? …
• ป้าขา…
• ป้าขา…
• ป้าขา…อีกหลายสิ่งที่หล่อนต้องการให้ปรากฏอยู่บนรถอดออมของหล่อน
• ท้ายที่สุดเราก็ได้ เจ้ารถอดออม คันงามที่เราสองต่างภาคภูมิใจ…..ด้วยกัน

 แต่แม่มันไม่ยักกะคิดงั้น… มันถึงกับอึ้ง..ทึ่ง..เสียวไปครู่ใหญ่ เมื่อลูกสาวอวดผลงานศิลปะร่วมสมัยของหล่อน “แก..มันไม่น่ากลัวไปหน่อยเหรอ หยองหวะ ยังกะแม่นาก?” นังแม่หันมาถามความคิดเห็น “แหมนาก เนิก ที่ไหน นางกวักยะ กวักเงิน กวักทอง เข้ากระปุกน่า…” ชั้นแถตอบไปอย่างภูมิใจ “ครูเค้าต้องหาว่าผู้ปกครองบ้านนี้จิตแน่ๆ….” มันยังแอบบ่น

“หึ หึ หึ แล้วใครว่าไม่จิตหละ…ฮ่าๆๆๆๆ ฮีๆๆๆๆ”