เสียวกว่านี้มีอีกมั้ย ??

Don’t expect to read something erotic.. haha It is just the last thing about IELTS that I would like to share with you. “IELTS’s journey disaster”..It will be recorded in my 2008’s life diary, definitely.

It was started after I had decided to take the train from Waterloo station as I genuinely  thought that it was closer than Victoria station. Regrettably, that was the big mistake I made.

I woke up at 5 o’clock and I left the house at 5.30 o’clock I got the Waterloo station around 6 am. I was so relax as I knew that I had left plenty of time to catch the train at 6.20 am. (I checked train’s time table the night before it said, 6.20 am. from Waterloo would take me to Eastbourne at 8.13 am.) But it didn’t happen smoothly like that plan. I couldn’t find any train which was going to Eastbourne on the time table screen, so I asked one officer who was about to leave the station “where can I find the train to Eastbourne?” he didn’t answer but he brought me to the platform that I could take it instead. But from there I had to change at London bridge station and look for another train to continue my journey. Unfortunately, I couldn’t find any train from London bridge which would go directly to my destination. Moreover, I had been told  from the clumsy officer to wait at the wrong platform for 10 mins. I went back and asked him again, his apology didn’t help me get Eastbourne quicker, so I told them that I had to arrive there for the exam before 9 am. but his answer broke my heart completely. I had just lost the train which was going to the next station a second ago. I was getting mad, and he continued telling me ” But even you had have caught that train It wouldn’t take you to Eastbourne anyway” ” WHAT??” My body started shaking as I felt so panic “I must do not miss this exam, no one can do this to me” I complained to my luck silently. Finally, after had been asking that guy for about 5 mins, God sent one woman officer, who had heard my story from the beginning, to help me, and she did help me intensively, she checked and called to ask the next station also the time of any train that I could take. Lastly, she gave me a significant solution, taking the train directly to Brighton and changing there to Eastbourne, it would be on time. Gosh!!! I ran to the platform and I was about to miss it again. All the way going to Brighton I couldn’t stop my body shaking from nervous and excited. That became cause of my loosing mark in the first part of listening test as my hands still shaking and my feeling hadn’t been settle yet at that time……but in the second and the next next parts were gone smoothly…..The end of IELTS disaster…..

Coming back to london with direct train from Eastbourne to Victoria station, comfortably. If I had have taken the train from Victoria I wouldn’t have been in trouble like that. hahaha But you have known me well, haven’t you? My life has never been easy.. But I love it anyway..Thanks god for every tests which make me getting stronger day by day..

Goodbye IELTS !!!

Whew!!!  I didn’t feel so comfortable and relax this much after I have realised that I had to face with my close friend (IETLS) again, it was two months ago. Two months with only IELTS, started on the beginning of the day; after fueling something in my stomach, one purpose of this process was just only preventing it from screaming whilst I was paying all of my attentions on confusing passages on reading practices, then I started to sat my lovely bottom down on my uncomfortable chair and from that time my day had passed unnoticeably, until the time when I lifted my face up it was the same time with my window view was getting dark. Routine life had carried on like that for almost 2 months. Now it’s done!!! I chased IELTS away from my life, and will never go back to meet it again, definitely. Sounds over the top, isn’t it? but if you have been talking it for 4 times (not included 2 times TOEIC) as I did you will understand my feeling perfectly.

Yeah!!! 4 times, you have heard that correctly, 2 times in Thailand and 2 times here, England. If someone asked me how can I bear it I have only one answer to tell them “I don’t know” hahaha..really I don’t know. It was just something that I have to accept it. This might be my punishment of my laziness and abandon on English language since I was in primary school till university.

I was like a 3 years old student when I first entered the special English course at Wall Street language school, Thailand..It was a big stupid investment in my life. I paid a huge money with hope to improve my ability on English but I got nothing from there. It might be my mistake somehow that I didn’t pay much attention on it enough. Before I finished the course there I had been looking for another institute where should be cheaper than Wall street and luckily found IDP where I felt like my brain was getting bigger a little bit during studying there. After 3 months at IDP some of my classmate asked me to try IELTS preparing course as we had the same purpose “study aboard” at Chula-longkorn university. I took 3 months course at Chula where I said Hello to IELTS the first time, Chula was a fantastic place to learn any knowledge as it is best well-known university in Thailand. The end of the course was the first examination I took. As you could guess easily the result come out badly at 5 band score. One month later I took again cos I needed the better result for applying the course in university in UK. The next result slightly rose to 5.5 band score. Unfortunately, it wasn’t good enough to be accepted to study in this country. So one thing that I could think about at that time was “let go and live there, get used to environment, people and language, this would be the last and best method for my stupid brain to learn. I took a risk coming here and seriously studied English 6 hours a day for 3 months at LSI International language school in Brighton, UK. I took the exam here last year after 3 months in UK, my score rarely increased to reach at 6, as all of you have already known about “6″ my magic number of this year. Obviously, the result was less than all the universities here required. My life had been in the dark world (with dark flat mate 555) for a moment after that fail. Suddenly, my last decision was coming up while I was about to give it up.”I have to try again”. From that time to now, it was about 7 months ago. I took it again today, when was my last time for IELTS examination, I have strongly made my decision to stop for pressures and stresses from taking it. I couldn’t do it better than this, and whatever the result coming up with I won’t be devastated, sad or upset anymore. Because I already did my best and no more for English language which has taken my huge investment  in my life. It isn’t only about the money also my time, feeling and proud what have been taken away from me long long time.

I called my father as soon as I came out from the testing room. I was happy with what I had done in there, so I needed to tell one important person who has always supported and given me this enormous chance to do what I repeatedly keened to do. He said something which touching my heart strongly “Come back home whenever you want, ok? I don’t care your degree, actually, I have never minded about it, ever. At least I know that you have tried so hard, com back home my girl”. I almost cry with that beautiful words, I have to say sorry to him though cos my result  certainly coming up with the good score this time, I have kept telling myself this since 2 months ago.

Anyway, keep your fingers cross for me my friends, I still need it from all of you. hahaha..

ไหวหรือไม่ไหว

เวลาตีหนึ่งกว่าๆของเช้าวันที่ 27 กุมภา 08 ขณะกะลังนั่งคุย skype กับเพื่อนทางไกลอยู่ดีๆ อาการโคลงๆเคลงๆก็เกิดขึ้นกับชั้น ไม่ได้วิงเวียนศีรษะคล้ายจะเป็นลมอะไรหรอก อยู่ๆ เก้าอี้ที่นั่งก็ไหวๆไปๆมาๆ ต้องตั้งสติ หลับตาแล้วนึกว่ามันคืออะไร แหงนหน้ามองดูโคมไฟ อืมม ไม่แกว่งไกวรุนแรง แล้วจู่ๆก็พลันนึกได้ว่าเคยพบเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อนนี่หว่า ร้องลั่น

“เฮ้ย แผ่นดินไหวววววว” เพื่อนหมึกวิ่งมาหาที่ห้องอย่างตกใจ ชั้นละล่ำละลักบอกมันว่า
“เธอรู้สึกมั้ย แผ่นดินไหว”
“อะจริงเหรอ ชั้นก็นอนโคลงเคลงอยู่บนเตียง แต่คิดว่าห้องข้างบนมีกิจกรรมกันหละม้างงง”
“บ้าซิ อะไรมันจะรุนแรงขนาดนี้” เพื่อนคนไกลบอกแบบไม่ตกอกตกใจ
“อะไร เธอโอเคมั้ยนั่น”
“เธอแผ่นดินไหวอะ ว้ายยยยๆๆๆ love u love u บอกก่อนกลัวตายก่อนแล้วไม่ได้บอก”
“เพื่อนหัวเราะชอบใจ”

แต่ชั้นไม่ขำด้วยหรอกนะ เพราะจำได้ดีคืนก่อนเกิดซึนามิก็เป็นแบบนี้ ทำงานอยู่ที่ออฟฟิต ชั้น 21 อยู่ๆโคมไฟก็สั่นไหวโคลงเคลง ตื่นตระหนกกันทั้งตึก งานเงินไม่ทำมันแล้วหนีออกจากตึกกันอลม่าน พอเช้าอีกวันข่าวบอกว่า มีคลื่นยักษ์เข้าที่ทางใต้บ้านเรา มันเศร้ามั้ยหละ แล้วนี่อยู่บนเกาะนะ เกาะอังกฤษที่เค้าไม่มีแผ่นดินไหวมานานแล้ว

มันโคลงเคลงอยู่อย่างนั้นประมาณ ห้านาทีก็สงบลง เพื่อนหมึกกลับไปนอนหลังจาก panic ร้อง “ไม่อยากตาย ยังไม่ได้แต่งงานนน” อยู่นาน

เพื่อนหน้าจอยังไม่หยุดขำเพราะไม่เชื่อว่าที่ชั้นบอกเป็นเรื่องจริง

เช้าอีกวัน ข่าวประโคมกันให้ทั่วทั้งเกาะว่าแผ่นดินไหวเมื่อคืน นับเป็นครั้งที่แรงที่สุดในรอบ 24 ปีของอังกฤษ 5.2 ริกเตอร์ ชาวบ้านทางเหนือโดนหนัก บ้านหลังคาถล่ม แต่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ นอกจากเด็กชายคนเดียวที่กระแทกกับเตียงจนสะโพกแตก นอกนั้นปลอดภัยได้แต่เสียขวัญ กับบ้านพังๆ คนอังกฤษขี้กลัวจะตายไป แห่กันออกมาร้องระงม กันตามท้องถนนเสียยกใหญ่ ไม่รู้อะไรเลย ก็เพื่อนนิวเพิ่งกลับไปงัย แผ่นดินอังกฤษเลยเคลื่อนตัวสูงขึ้น 555 โทษทีเพื่อนแหมมันมีช่องเลยขอเล่นหน่อย

เพื่อนโทรทางไกลมาหาตอนบ่ายวันเดียวกัน บอกว่า
“ขอโทษที่ไม่เชื่อยูเมื่อคืน เห็นข่าวแล้วเลยโทรมาถามว่ายังอยู่รึป่าว”
555 ยังไม่ตายง่ายๆหรอก ชั้นมันพันธ์ุอึด

ยิ่งโต..ยิ่งเดี่ยว.. :P

วันที่ 15 กุมภาที่ผ่านมาถือเป็นวันมหามงคลอย่างยวดยิ่ง อายุไม่ต้องพูดถึงข้ามจุดนั้นไป เริ่มต้นวันด้วย

คำอวยพรที่เจ้าของเฝ้ารอเพื่อเป็นคนแรกแห่งปี เที่ยงคืนเป๊ะ happy birthday askim

เช้ามาหน่อยเพื่อนสาวไฮโซโลคอสทุ่มสุดคอส ส่ง SMS ตรงจากที่ไหนไม่รู้เนื่องจากมันอยู่ไม่เป็นที่เป็นทาง มาอวยพร ตื่นมาอ่านแล้วนอนอมยิ้มหลับต่ออีกหน่อยดีกว่า

อีก SMS จากป้าไก่ผู้อาศัยอยู่ใน timezone เดียวกัน ขอบคุณมากค้าาาา

ได้เวลาตื่นด้วยสายตรงจากเมืองไทย ก็พี่สาวเสือใหญ่โทรมาบอกให้เข้าไปเช็ค blog ชีหน่อย คงจะมีอะไรให้เซอร์ไพร์เป็นแน่แท้ ว้าวววววว…..ชีบรรจงใจ สร้างการ์ดอวยพรออนไลน์เอาไว้รอที่หน้า blog ของชี สุดท้ายก็ไม่หนี concept ดอกไม้ ที่เคยได้มาทุกปี ปีนี้เป็นแค่ภาพถ่ายเพราะอยู่ไกลกัน แต่คุณค่าทางใจยังเท่าเดิม หน้า blog ตอนนี้แหลกเหลวไปแล้วด้วย คำอวยพรและสาปแช่งปนเปกันไปในหน้าเดียว อ่านแล้วอาจงงนิดหน่อย แต่มันเป็น แนวๆ ที่ถ้าเปลี่ยนก็ไม่ใช่เราอะเดะเนอะ

เช็คเมล์เจอเพื่อลิ้มส่งคำพระมาเตือนใจ ต้องเตือนมันกลับว่าเราเป็นมุสลิมเว้ยยยยย 55 ไม่ถือสาเพราะเพื่อนลิ้มนี่อวยกันมาร่วมสิบปี ย่อมมีคิดไม่ออกกันบ้าง ลอกคำพระมาก็ไม่เลว (แต่ชั้นมันเลวอะแก 55)

ยังไม่ทันล้างหน้าแปรงฟัน เพื่อนสาวข้างห้องก็พุ่งมาอวยพรเสียงหลง แก้วหูแทบพัง แต่ก็ขอบใจยะ 555

โทรหามารดาเพื่อขอคำอวยพรอันเป็นมงคง หลังจากที่บิดาไม่รับงานอวยพรข้ามชาติ (ไม่ยอมรับโทรศััพท์ กลัวเป็นเจ้าหนี้แน่ๆ) ชีมอบคำอวยพรแสนหวานแสบทวารเชียวหละ มาให้ชื่นใจรับอรุณ

ขากลับจากโรงเรียนแวะหาซื้อเค้้กมาเป่าฉลองวันเกิดกับคนรู้ใจแสนไกลซะหน่อย เหมือนฟ้ากลั่นแกล้งให้ อินเตอร์เน็ทหยุดทำงานซะยังงั้น หันไปหาเพื่อนหมึก ชีก็ออกไปลั้ลลานอกบ้าน สุดท้ายเหลือชั้นคนเดียว กินมันคนเดียว ไม่เป่า ไม่เปิ่ว มันให้เสียเวลา กินมันทั้งน้ำตา ยามนี้หนาไม่มีงานสังสรรค์เหมือนทุกปีที่ผ่านมา ยิ่งแก่ยิ่งเดียวดาย โฮๆๆๆๆ

กินไปเกือบหมดเนื่องจากอร่อยเหลือเกิน ของ mark&spencer เค้าไว้ใจได้จริงๆ

ตีสองเพื่อนนิวโทรหาบอกว่า ขอเป็นคนสุดท้ายเนื่องจากเหตุขัดข้องบางประการ ไม่ว่ากันๆ เป็นวันธรรมดาเพื่อน เหมือนทุกๆวัน เราไม่ซีเรียสสสสสสส โฮๆๆๆๆ หลังจากนั้นสองวันมันเอาของขวัญมาให้ ก็เลยอภัยให้มันอย่างง่ายดาย เนื่องจากเป็นของขวัญชิ้นแรกและคงเป็นชั้นเดียวของปีนี่ ปีที่อยู่ไกลคนรักทุกคน

กลับเข้าไปเช็ค hi5 อะนะ ก็ยังมีอีกมากมายที่ส่งคำอวยพรมาท้ิงไว้ให้อ่านไปยิ้มไป

แล้วก็ผ่านไปอีกวัน วันเกิดปีนี้ของชั้น ต่างกันเหลือเกินกับทุกปีที่ผ่านมา เหงานิดหน่อย หงอยนิดๆ โตแล้วก็ต้องอดทน ยิ่งโตยิ่งเดียวดาย ก็มันยังไม่ตายก็คงต้องโต กันต่อไป….

ไล ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

เออนะ…..ชีวิตนี้ไม่มีเลยใช่มั้ยทางกลีบกุหลาบอะ ทำไมมันเจอแต่หนามนักหนาเนี่ย

วันนี้ไปจัดการหลายอย่างเพื่อความสุขของชีวิต ต้องการแค่พักจากเรื่องหนักๆ ต้องการเติมพลังเพื่อกลับมาสู้ต่อเท่านั้น แต่กลับเจอแต่ความผิดหวังซึ่งเปลี่ยนมาเป็นควาทุกข์จากความกังวลจนได้…

เออเอากะมันซิ….ทั้งที่คิดว่าเตรียมมาพร้อมทุกอย่างแล้ว วางแผนมาเกือบทั้งอาทิตย์ แพลนทุกอย่างมาอย่างดี ตารางเวลาก็ทำได้เรียบร้อยแล้ว แล้วก็เข้าใจคำว่า “ผิดแผน” อย่างถ่องแท้วันนี้เอง เมื่อกงล้อความสวยงามไม่หมุนตามจังหวะที่จัดไว้ เมื่อเฟืองหนึ่งเฟืองไม่เคลื่อนไหว กงล้อ ก็สะดุดหยุดหมุนซะอย่างงั้น ต้องมาหาทางแก้กันอีก ซึ่งก็ทำให้ทุกอย่างล่าช้าไปจากเดิมที่วางไว้….

เออเนอะ…. คนบางคนไม่มีอะไรจะเปลี่ยนมันได้เลยจริงๆ คนๆนั้นคือช้ันเอง คนที่ละเลยเรื่องราวความสำคัญต่างๆ เพียงเพราะคำว่า “พรุ่งแล้วกัน” สุดท้ายผลร้ายก็ส่งให้เห็นตอนที่ชีวิตต้องการความงดงามอย่างหนัก ยามนี้เอง…

เออสม…. คนอย่างเราเนี่ยมันต้องเจอบทเรียนแบบนี้อีกก่ีครั้งถึงจะเตือนตัวเองให้เลิกเป็นคนผลัดผ่อน ก็ไม่รู้ ดีมั้ยเนี่ยที่ไม่เคยเปลี่ยนเลย เปลี่ยนไม่ได้เลยจริงๆ ไม่ว่าเรื่องไหนๆ..

เออหวะ….. อยากกลับบ้านขึ้นมาซะงั้น เมื่อเห็นความโหดร้ายของคนบ้านอื่นมากเท่าไหร่ ก็ทำให้เห็นความอารีย์ของคนบ้านเดียวกันเด่นชัดมากขึ้นเท่านั้น อยู่ดีๆก็รักบ้านเกิดขึ้นมาซะงั้น ทั้งที่อยากหนีออกนอกบ้านมาตลอด คนเราเนี่ยถ้าไม่เสียไม่มีทางรู้เลยว่าสิ่งที่มีอยู่เนี่ยประเสริฐมากแค่ไหน….

เอ่อ…อืมมม….คิดถึงบ้านอะ…คิดถึง…

หายนะหมายเลข 6

ชีวิตมหาวิทยาลัยใกล้แค่เอื้อม แต่เหมือนบางครั้งแขนเราก็ยาวไม่พอห่างไป 6 มิล เท่านั้น

เนื่องจากผลสอบภาษาอังกฤษครั้งสุดท้ายที่ต้องเอาไปโชว์คณะกรรมการที่โรงเรียนนั้น ต้องเป็น เลขนี้ 691 เพื่อแสดงว่าเราพร้อมที่จะเรียนในระดับปริญญาโทของเค้า แต่เลขที่เราได้ 685 ใจไม่ดีแล้วแต่ก็ยังแอบหวังว่าแหม ขาดไป 6 แต้มคงไม่เป็นไร อาจารย์คงเห็นใจ แต่เรื่องไม่ง่ายยังงั้น…ที่นี่อังกฤษ ไม่ใช่ บ้านเรา ไม่มีประนีประนอม ไม่มีปัดขึ้น ไม่มีอการอนุญาต ไม่มีโอกาสให้สำรอง สำหรับคนไม่พร้อมอย่างเรา

เหมือนคนอกหัก …. เหมือนคนสิ้นหวัง …… เหมือนโลกถล่ม

ถามตัวเองว่า ทำไมมันโง่อย่างนี้นะเรา
ถามตัวเองว่า ทำไมมันต้องแค่ 6 ด้วย เพราะมันแค่ข้อเดียวเท่านั้นถ้าเทียบคะแนนกับข้อสอบแล้ว
ถามตัวเอง ว่าแล้วจะบอกทางบ้านยังไง พ่อจะเสียใจแค่ไหน ผิดหวังกับลูกโง่คนนี้รึป่าววว

กลับบ้าน อยากกลับบ้าน…..หันซ้ายไม่มีใคร หันขวาก็ไม่มีใคร ชั้นมาทำอะไรคนเดียวที่นี่ อยากร้องให้ซบไหล่พี่สาวคนเดิมก็ทำไม่ได้ มันไกลเหลือเกิน

โทรหาพี่สาวคนนั้นใจยามที่หัวใจเหี่ยวอีกแล้ว พี่เสือกระดาษฯ เปลี่ยนเป็นเสือผ้าเช็ดหน้า ซะยังงั้น ทั้งปลอบใจ ให้กำลังใจ ให้คิด ให้ทางเลือก ก็ดีขึ้นมานิดนึงแต่โลกก็ยังคงถล่มบนหลังชั้นอยู่ดี

เพื่อน เพื่อนคนเดียวที่มีที่นี่ เพื่อนทีี่คุยได้ทุกเรื่อง เพื่อนนิวมาหาหลังจากได้ยินเสียงพูดไม่ได้ศัพท์ของชั้น เพื่อนลากร่างไร้วิญญาณของชั้นไปจัดการเรื่องที่โรงเรียน เพื่อนบอกจะไปเป็นเพื่อนพรุ่งนี้เพื่อจัดการเรื่องต่างๆ อีกด้วย กลับบัานมาหลังจากเพื่อนจากไป ทำไมโลกมันยังถล่มอยู่นะ

เพื่อนแสนไกลอีกคน เศร้าและห่วงใยอย่างรู้สึกได้ เพื่อนโกรธตัวเองที่ช่วยอะไรไม่ได้เลย เพราะอยู่ไกลเหลือเกิน

พี่สาวอีกคนโทรหาจากสวิส ความแรงมันแทงใจ พี่สาวเสนอทางออกที่ฟังแล้วคิดได้ข้อคิดหลายอย่าง

นำ้ตาไหลไม่ขาดสายที่ร้านเน็ท เนื่องจากเพื่อนๆพี่ๆที่ห่วงใย ส่งกำลังใจมาให้ไม่ขาดสายเช่นกัน กลับมานอนหลับทั้งนำ้ตาอีกคืน สภาพศพดูไม่ได้ ตาบวมแต่ใจเหี่ยว

แต่ไม่รู้เพราะอะไรเช้าวันนี้ใสกว่าเมื่อวานมาก เนื่องจากพี่สาวสวิสโทรมาให้กำลังใจกันอีกรอบแต่เช้า

“ชึวิตเดียว ทำอะไรก็รีบทำ แกมีโอกาสมากกว่าชาวบ้าน ประสบการณ์ที่หาไม่ได้เลยถ้าจิดใจอ่อนแอ” จริงแฮะ คิดได้แล้ว ไม่รู้ว่าคิดได้เร็วไปรึป่าว อาจเนื่องจากอายุและประสบการณ์ทำให้ลดทอนช่วงเวลาเศร้าให้สั้นลงได้ ถ้าเป็นตอนเด็กๆ คงร้อง งองแง อยู่หลายวัน แต่วันนี้โตแล้ว ต้องมองไปข้างหน้า

“ไม่ต้องถามหาคำตอบที่หาไม่เจอ เดินหน้าเท่านั้นน้อง” พี่เสือว่าไว้เช่นนั้น

น้องสาวยังบอกว่า “ไม่เป็นไรแก ไม่ต้องเครียดนะ เป็นห่วงและคิดถึง”

เห็นมั้ยว่าคนหนุนหลังมีไม่น้อย โลกถล่มบนหลังชั้นที่ไหน ทีหนักหนะ กำลังใจต่างหาก

คนรักชั้นมีไม่เยอะหรอก แต่แน่นด้วยคุณภาพทั้งนั้น
ขอบคุณทุกคน ทุกกำลังใจ จะใช้ชึวิตนี้ไห้คุ้มค่าที่สุด ขอบคุณ….

เย็นหน่อยดีมั้ยลุง

หลังจากเตรียมตัวเตรียมใจมาอยู่นานแสนน่าน ….ขนาดที่เพื่อนก่นด่าไล่จิกให้กระดิกทำซะที ไอ้วีซ่าอังกฤษของมะรึงเนีย ได้ฤกษ์ได้ชัยไปทำมาเมื่อวานแล้ว นั่งกรอกคำถามพิเศษสำหรับวีซ่านักเรียนอยู่ทั้งคืน สรุปว่าต้องแก้ใหม่ทั้งหมด ด้วยว่าเนื้อหาไม่น่าจะได้เข้าประเทศเค้า หลังจากรอกทุกสิ่งทุกอย่างเป็นที่เรียบร้อยที่ mentor ลงลิฟต์มาที่ชั้นสองของอาคาร รีเจนท์ ก็คือสถานที่สำหรับขอวีซ่าอังกฤษแล้ว เข้ามาในลิฟต์กับคุณลุงสูงอายุ ดูภูมิฐานท่านนึง คุณลุงถามคำถามชั้นมากมาย จนชั้นเข้าใจว่าลุงเนี่ยอาจเป็นเจ้าหน้าที่วีซ่ารึป่าว เราก็เผื่อว่าใช่ พูดไพเราะโชว์สัมมาคารวะสุดๆ หวังว่าเผื่อเค้าจะช่วยอะไรได้มั่ง เดินเข้ามาที่หน้าห้องสำหรับยื่นเอกสาร รปภ. ที่นี่เค้าทำงานกันข็งขัน ดุดัน จ้องมองชั้นหัวจรดเท้าขณะตรวจกระเป๋า แล้วถามว่า

• รปภ. : มากี่คน

• ชั้น : เอ่อ………………..

• คุณลุง : สองคน …..ชั้นมองหน้า รปภ. ปริบๆ

• รปภ. : ใครเป็นคนมาขอ

• ชั้น : เอ่อ… ชั้นคะ

• รปภ. : แล้วคุณพ่อหละ

• ชั้น : เอ่อ………..มาคนเดียวคะ มะ….ไม่….ใช่…..

• รปภ. : แล้วตกลงใครมากับใครกันแน่ คนเดียวหรือสองคนรปภ.สาวยังคงถามต่อ

• คุณลุง : ก็ไม่ได้เป็นญาติกงโหติกาอะไรกัน แต่เป็นคนไทยเหมือนกัน คุณมีปัญหาอะไรรึ??? คุณลุงผู้อ่อนโยนสวมบทโหดอย่างแนบเนียน

• รปภ. : ก็คือเราทำตามระเบียบหนะครับ

• คุณลุง : ผมก็ให้ความร่วมมือกันคุณอยู่นี่งัย

• ชั้น : ปริบๆๆๆๆ

• คุณลุง : ไม่เข้าใจว่าคุณจะถามอะไรกันหลายครั้งก็ผมบอกแล้วว่าแค่เดินมาด้วยกัน คุยกันแบบคนไทยเหมือนกัน มันอะไรนักหนา คุณลุงยังคงโวยวาย พร้อมหยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋า หนังสือเดินทางเล่มหนาเตอะ เก่าคร่ำคร่า คิดว่าคงผ่านการเดินทางมาอย่างโชกโชน เทียบเท่าอายุลุงแกนั่นแหละชั้นว่า……………..ชั้นยังยืนนิ่งงันอยู่  

• รปภ. : ช่วยปิดมือถือแล้วฝากไว้ที่นี่ครับ ไม่อนุญาตให้นำเข้าไป

• คุณลุง : เพราะอะไร คุณกลัวผมจะไปถ่ายรูปอะไรข้างในรึงัย ทำไมต้องยึดไว้

• รปภ. : เอ่อ ..มันเป็นกฏระเบียบครับ

• คุณลุง : แล้วมันเพราะอะไรหละ ลุงยังคงถามต่ออย่างมิย่อท้อ

• รปภ. : เป็นการป้องกันกี่ยวกับความปลอดภัยคะ เจ้าหน้าที่หญิงเดินมาอธิบาย

• คุณลุง : ก็เท่านั้นแหละ  

• รปภ. : ใบนี้ตรวจรึยัง

• ชั้น : อ๋อ..ยังคะ

• รปภ. : เอากล้องกับ โทรศัพท์ ฝากไว้ที่นี่นะคะ

• ชั้น : อ๋อ ..คะ

จัดแจงเรียนร้อยชั้นก็รับหมายเลขคิวแล้วเดินเข้าไปรอด้านใน คุนลุงเดินนำหน้าชั้นเข้าไปแล้ว แต่ยังไม่วายห่วงใยเดินมาถามว่าได้เลขอะไร จนกระทั่งพลาดเลขของตัวเองไป แกต้องรอเรียกอีกรอบ แกเดินมาบอกกับชั้นว่า

• คุณลุง : ไม่ต้องไปกลัวพวกมันนะ ไม่ต้องไปหงอ พวกนี้ชอบทำเป็นใช้อำนาจ

• ชั้น : เอ่อ….เหรอะคะ แหะๆๆๆ (ใครกันเอ่ยที่ดูใช้อำนาจที่สุดวันนี้…..) แอบคิดในใจ แต่ลุงแกก็ใจดีกับชั้นนะไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมแกโวยวายกับพนักงานอย่างนั้น

095 ช่อง 2 เห็นตัวเลขบนหน้าจอ ซึ่งนั่นมันเลขของเรานี่นา ชั้นลาจากลุงมาแบบมึนๆ เพราะความที่พยายามจดจ่ออยู่กับเอกสารและขั้นตอน ไม่อยากให้มันผิดพลาด จนลืมที่จะสนใจคนอื่นไปเลย ชั้นไม่ได้มองดูบรรยากาศใดๆ ไม่ทันสังเกตผู้คน ไม่ทันคิดว่าแอร์หนาวไป หรือร้อนไปเหมือนที่เพื่อนสาวเจ้าแม่วีซ่าของชั้นมันเพียรถามมารึป่าว ไม่เห็นใครทั้งนั้นนอกจากเอกสารและหมายเลขคิว ขนาดตั้งใจแล้วนะ ชั้นยังเจอข้อผิดพลาดจนได้ เค้าให้กรอกชื่อ-นามสกุล เบอร์ติดต่อของ sponsor พ่อชั้นนั่นเอง เวรรรร…จำไม่ได้แม้กระทั่งวันเกิดพ่อขึ้นมาซะยังงั้น ต้องขอยืมเอกสารที่ส่งไปมาลอกลงไปใหม่ น่าอายมากๆ เบอร์โทรก็จำไม่ได้ เค้าจะเชื่อมั้ยเนี่ยว่าเป็นพ่อลูกกันจริงๆ ชั้นต้องวิ่งออกไปดูเบอร์พ่อที่โทรศัพท์ด้านนอกที่ยามคุมเข้มอยู่ ได้ยินเหล่า รปภ. เม้าท์ลุงกันอย่างเมามัน พร้อมทั้งชี้ชวนกันให้ดูลุงที่ยืนต่อคิวอยู่ด้านในซะด้วย ชั้นรีบจดเบอร์พ่อแล้วจากมา 

หลังจากตรวจเอกสาร ก็ไป scan นิ้วและตา จบสิ้นกระบวนการ อะไรเนี่ย ง่ายและเร็วอะไรอย่างนี้ เอ่อ…..อะไรๆ ก็ดูราบรื่นไปหมดจนชั้นเองชักกลัวซะแล้วซิ ว่ามันจะผ่านมั้ยเนี่ย พรุ่งนี้ได้รู้กัน หึ่ม….พระเจ้าช่วยด้วยยยยยยยย     

เออนะนึกขึ้นได้ว่า เจ้าโทรศัพท์ความจำดี มันจำทุกหมายเลขที่ชั้นจำไม่ได้เลยแม้ซักเบอร์เดียว จริงๆ มีอยู่เกือบร้อยเบอร์ในเครื่อง แต่ไม่มีสักเบอร์เลยที่อยู่ในหัวสมองชั้น กระทั่งเบอร์พ่อ ทรพีมั้ยเนี่ย

บางครั้งความก้าวหน้าของเทคโนโลยี ความสะดวกสบายใจการใช้ชีวิต ก็แอบทำลายรอยหยักของสมองข้างขวาของชั้นไปอย่างไม่รู้ตัว หลังๆไม่เคยจำอะไรได้ หรือไม่เคยคิดจะจำเลย หวังพึ่งพาเจ้าสมองกลอยู่ตลอดเวลา เศร้า………เมื่อคิดว่าเรากะลังจะไม่เหลือแล้วความสามารถในการจำ เฮ้อ…แต่ถ้าไม่มีมันก็แย่ไม่แพ้กัน เซ็งตัวเองจริงๆ

หมอรั่วๆ กับผมร่วงๆ :(

ร่วงวันร่วงคืน จนล่วงเลยเวลามาเกือบสองเดือนที่อาการร่วงหรอยของเส้นผมบนหัวกบาลน้อยๆอันนี้ เฮ้อ….ตัดสินใจไปพบแพทย์ก่อนที่จะต้องเข้าร้านวิกแทนดีกว่า…ทักทายคุณหมอเสร็จก็ไม่รอช้า เขยิบขยับเข้ามาแหวกดูหัวกบาลกันซะหน่อย พร้อมซักถามเรื่องอาการของเราในทันที

• หมอ : เป็นมานานหรือยัง
• คนไข้ : ประมาณ สองเดือนอะคะ
• หมอ : เคยเป็นมาก่อนมั้ย
• คนไข้ : อืมม…เคยเป็นคะ แต่ทุกครั้งที่ตัดผมสั้นอาการจะหายไปคะ (แต่หลังๆเพื่อนขอร้องอะคะว่าอย่าได้ตัดอีกเลย ก็เลยเห็นแก่เพื่อน)
• คนไข้ : ตอนแรกคิดว่าแพ้แชมพู แต่ก็เปลี่ยนมาใช้แชมพูหลานแล้วก็ยังไม่หายเลยคะ
• หมอ : แล้วทานอาหารครบห้าหมู่หรือป่าว
• คนไข้ : ก็ทานได้ทุกอย่างนะคะ (ทานไม่ยั้งเลยอะ อะ หมอถามว่า 5 หมู่ หรือ 5 มื้ออะคะ) อ๊ะ!!! หมอขยับมาจับชีพจร และวัดความดันแทน งง มันเกี่ยวกันเหรอวะ 
• หมอ : อืมมม..ประจำเดือนมามากจนผิดปรกติมั้ย
• คนไข้ : โอ๋….ปรกติดีคะ (แหมใกล้หมดแล้วด้วยคะ…อีกไม่กี่ปี) 
• หมอ : ไม่มีอาการแพ้ที่หนังศีรษะ คืองี้ ปรกติผมที่ตายแล้วจะผลัดทิ้ง หลังจากตายประมาณสองเดือนให้หลัง สองเกือนก่อนหน้านี้คุณป่วยหนักๆ หรือป่าว พวกท้องร่วงท้องเสีย อาการป่วยหนักแบบกินไม่ได้อะ นั่นก็อาจส่งผลให้ร่วงได้
• คนไข้ : นึก… นึก….ก็ป่าวนะคะ (กินไม่ได้แหม อยากเป็นจังโรคนั้น)
• หมอ : เอ่อ…. หมอว่าอากรของคุณมันหมอว่าน่าจะเป็นอาการจากข้างในนะ เกิดได้จากความเครียด การพักผ่อนไม่เพียงพอ
• คนไข้ : กรี๊ดดดดดด…อาการทางจิด ????
• หมอ : ร่างกายขาดสารอาหาร
• คนไข้ : ………………..(เอ่อ ตัวจะแตกอยู่แล้วคะหมอ มันยังขาดสารอะไรอีกอะคะ สงสัยจะขาดสารระงับการกินอะคะ)
• หมอ : หมอว่าเรื่องสาเหตุเนี่ยคุณคงต้องใช้เวลาในการค้นหาเอาเอง หมอก็บอกไม่ได้เหมือนกัน
• คนไข้ : …………..(อ้าววววววววววววว….หมอไมพูดหมาๆ อย่างนั้นหละ ก็คนเค้าอุตส่าห์ถ่อมาอะ)
• หมอ : คือหมอเป็นหมอรักษาที่ปลายเหตุนะ ไม่ใช่ที่ต้นเหตุ ผมคุณร่วงเพราะอะไรหมอไม่สนใจ แต่หมอปลูกให้ใด้
• คนไข้ : …………….(เวรรรรรรร….กรรม สรุปว่ารักษาไม่เป็นใช่มั้ยหมอ)
• หมอ : เอายาไปหยดนะวันละสองครั้ง แต่ผมที่ร่วงอยู่เนี่ยมันก็จะยังร่วงอยู่นะ แต่ผมใหม่มันก็จะขึ้นมา แต่ต้องหลังจากนี้อีกสองเดือนนะ มันจะค่อยๆขึ้น
• คนไข้ : …………..(แล้วมันจะทันกันมั้ยเนี่ย…เกิดมันโตช้ากว่ากำหนดหละ ยึ๋ยยยย…..)
• หมอ : รับยาด้านนอกนะ คราวหน้าถ้ายาหมดก็มารับที่ด้านหน้าเลยไม่ต้องให้หมอดูอีก ถ้าคนไข้เยอะ
• คนไข้ : …………..(เฮ้ยยยยยยย ไอ้หมอนี่)

ชั้นเดินออกมาอย่างงงๆ ตกลงมันเป็นหมอแน่เหรอวะ หรือว่ามันเป็นแค่ sale ขายยาปลูกผม

• พยาบาล : ค่ายา 950 บาทคะ

แม่เจ้า…แพงสาดดดดดดดดด ขวดใหญ่กว่ายาหยอดตานิดเดียว ชั้นมาเพื่อต้องการให้อาการหม่นหมองยามเห็นเส้นผมที่มันเกลื่อนกลาดตามพื้นห้องนั้นหายไป แต่กลับได้ยาปลูกผมที่ยังไม่รู้ว่าจะขึ้นเมื่อไหร่แทน

• คนไข้ : เอ่อ…ไม่เอาได้มั้ยคะ ยานั่นอะคะ (ลาก่อนคะ….) 

อายนิดหน่อยแต่ รู้สึกว่าถ้าเอามาก็ไม่ได้ใช้ แถมผมจะร่วงมากกว่าเดิมเพราะความเครียดทวีคูณแล้วตอนนี้ มันก็ไม่ได้แก้ความข้องใจใดๆได้เลย ยาปลูกผม ยึ๋ยยยยย ฟังดูน่ากลัวมิใช่เล่น เดินจากมาพร้อมคำสาปเช่งไล่หลังถึงแม้ไม่ได้ยินแต่มันร้อนที่หนังกบาลวูบวาบหวะ :(      

+ ตกหลุมรักเด็กไฟแดง +

บ่ายๆวันที่อากาศร้อนจัด หลังจากจัดการอาหารกลางวันมาหมาดๆ ออกจากห้างสรรพสินค้าไฮโซมาไม่นาน รถก็มาติดแง่กที่แยกคลองเตย วันนี้มีธุระที่ต้องสะสางกับบริษัทประกันภัยที่ชักจะไว้ใจไม่ได้แล้ว เพราะตอนขายกับตอนเคลม เหมือนคนละคน…จึงต้องผ่านมาเส้นทางนี้ เส้นทางที่รถติดมากเส้นนึงในกรุงเทพฯเลยทีเดียว

กะลังแหกปากร้องเพลงเพลินๆแก้เซ็งคนเดียวในรถ เลยไม่ทันสังเกตว่ามีแฟนเพลงยื่นหน้ามาแนบกระจกรถเราตั้งแต่เมื่อไหร่ พอหันไปเห็นตากลมๆกับผมหยิกหยอย ของเด็กหญิง (ที่ตอนแรกคิดว่าเป็นเด็กชาย) ที่มาเฝ้าคอยข้างกระจก ตากลมๆจ้องกัน หัวส่ายโดยสั่งจากไขสันหลังเลยชั้น แบบไม่เอาจ๊ะ.. ไม่ซื้อ ..แต่พอมองไปที่มือเล็กๆที่ว่างเปล่าก็เพิ่งนึกได้ว่าน้องเค้าไม่ได้มาขายอะไร..ปากเล็กๆขยับยุกยิก เหมือนกะลังจะสื่อสารอะไร ชั้นเลื่อนกระจกลง เพื่อฟังว่าเธอพูดว่าอะไร

เด็กหยอย : “พี่มีขนมมั้ย ??”

ชั้นเอง : “เอ่อ….เดี๋ยวนะ” ชั้นตอบไปพร้อมหันกลับมาลองมองหาขนมอะไรสักอย่างซึ่งไม่มี

ชั้นเอง : “ไม่มีอะ”

เด็กหยอย : “พี่มีเสื้อผ้าให้หนูมั้ย เนี่ยหนูมีชุดเดียวเอง”

ชั้นเอง : “พี่ไม่มีเสื้อผ้าเด็กผู้ชายหรอก มีแต่ของเด็กผู้หญิง ใส่ได้เหรอ กี่ขวบแล้วหละเรา”

เด็กหยอย : “หนูสามขวบแล้ว พี่ของหนูห้าขวบ พรุ่งนี้พี่เอามาให้หนูนะ หนูมาทุกวันเลย แต่บางทีก็มาสาย”

ชั้นเอง : “มากี่โมง”

เด็กหยอย : “เก้าโมง” ใจนึกถึงเจ้าจอมป่วนที่บ้านขึ้นมาทันที อายุเท่ากันแต่เด็กคนนี้ดูโตกว่าเป็นไหนๆ พูดจาเป็นเรื่องเป็นราวเชียว

ชั้นเอง : “บ้านอยู่ไหนหละ”

เด็กหยอย : “รัชดา”

ชั้นเอง : “แล้วมาทำอะไรที่นี่”

เด็กหยอย : “แม่ให้มาขอตังค์”

ชั้นเอง : “อ้าวววว แล้วแม่หละ”

เด็กหยอย : “แม่นั่งอยู่กับพ่อ” เธอชี้มือไปทางด้านหลัง ชั้นเห็นหญิงชายคู่หนึ่งนั่งอยู่ริมฟุตบาท ชั้นคาดหวังจะเห็นผู้ชายหรือผู้หญิงนิโกรสักคน เพราะเด็กหยอยเป็นลูกครึ่งนิโกรชัดเจน แต่กลับเห็นผู้ชายท่าทางยังไม่แก่เท่าไหร่ เป็นผู้ชายวัยกลางคน อายุน่าจะประมาณสี่สิบต้นๆ  หน้าตาเหมือนแขกมากว่าที่จะเป็นคนไทยแท้ๆ ผิวคล้ำ แต่ผมไม่ยักกะหยิกแฮะ  ส่วนผู้หญิงเห็นไม่ค่อยชัดแต่ก็น่าจะอายุไล่เลี่ยกัน

ชั้นเอง : “อ้าววว แล้วพ่อไม่ทำงานเหรอ”

เด็กหยอย : “พ่อขายตั๊กแตน”

เหลือบไปเห็นตั๊กแตนใบลานที่ตั้งอยู่ข้างๆ พอดี พาลให้นึกถึงเรื่องราวที่เพิ่งคุยกับน้องสาว เรื่องราวความซาบซึ้งที่ forward กันมาทางอินเตอร์เน็ต เกี่ยวกับคนขายตั๊กแตนที่มอบเงินยี่สิบบาทที่ขายตั๊กแตนได้ให้กับเด็กขอทาน ยังจำได้ว่าเมื่อครั้งได้ยินวันนั้น มารร้ายในตัวชั้นยังคิดและบอกน้องสาวไปอย่างกวนteenว่า พ่อลูกกันอะป่าววว เป็นการโฆษณาทางเน็ตอะดิ คนจะได้ซื้อตั๊กแตนเยอะขึ้นงัยหละ ยังโดนน้องด่า ว่าแกมันพวกมองโลกในแง่ร้าย พวกที่เห็นอะไรก็เป็นโฆษณาที่ขายได้ทุกอย่าง พวกชอบทำลายความซาบซึ้งของเรื่องราวดีๆ เอ่อ…….อยากให้มันอยู่ด้วยตอนนี้จัง

ชั้นเอง : “อ๋อ…อืมม แล้วแม่หละ”

เด็กหยอย : “แม่นั่งเฝ้าพ่อ”

ชั้นเอง : “…………….”

ชั้นเอง : “แล้วหนูมาหาตังค์กินขนมเหรอ”

เด็กหยอย : “หนูมาหาให้แม่”

ชั้นเอง : “…………….”

เด็กหยอย : “พี่ไม่มีขนมเหรอ”

ชั้นเอง : “อืมมม พี่ไม่มีเลยอะ แต่พี่ให้ตังค์เอาไปซื้อขนมนะ เอามั้ย….เอ่อ..แล้วต้องเอาไปให้แม่รึป่าวเนี่ย”

เด็กหยอย : “……..” พยักหน้าหงึกๆ

เศษตังค์สิบที่ควานหาไว้ในตอนแรก เปลี่ยนเป็นหลายเหรียญในที่สุด ขณะมองหาเศษเหรียญใจก็ยังคงนึกเรื่องการสนับสนุนให้มีขอทานในประเทศ ด้วยการให้เงินกับพวกเค้าเหล่านั้นไปด้วย แต่เด็กคนนี้น่ารัก และชั้นก็ถูกชะตากับเธออย่างบอกไม่ถูก เอาน่า…ให้เพราะใจอยาก คงไม่ได้ทำให้ชาติเสียหายเท่าไหร่หรอกมั้ง ยังไงก็สบายใจกว่าการละเลยเยอะเลยอะ  

ชั้นเอง : “อะ วันหลังจะเอาเสื้อผ้ามาให้นะ มีเสื้อเด็กเยอะเลย” นึกถึงนังตัวแสบที่บ้านที่มีเสื้อผ้ามากมายจนใส่ไม่หมด บางตัวก็ถูกลืมจนมาเห็นอีกทีก็ใส่ไม่ได้ซะแล้ว

ไฟเขียวพอดี ชั้นออกรถมาแล้วแต่ยังคงแอบมองจากทางกระจกหลัง เห็นเด็กน้อยวิ่งเต้น ลั้ลลา อย่างมีความสุขไปหาเม่ของเธอ

โทษใครได้หละ ที่อนาคตของชาติเรามีวิถีความเป็นอยู่อย่างนี้ เธอจะได้เรียนหนังสือมั้ย วันพรุ่งนี้เธอจะเป็นยังไง ชั้นเองก็ไม่อาจรู้ได้ แล้วอนาคตของชาติก็ยากต่อการคาดเดาเช่นกัน 

หมีขาวกับผู้เฝ้าดูเจ้าน้ำตา

วันก่อนดูสารคดีช่อง สี่เหลี่ยมสีเหลือง แล้วนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว…ท่าจะประสาท…แต่แหม…ก็เรื่องราวมันช่างซาบซึ้ง ตรึงจิต ซึ่งเป็นเรื่องจริงดังนี้

ลูกหมีขาวชื่อ peace แห่งสวนสัตว์แห่งหนึ่งในญี่ปุ่น ที่อาศัยอยู่กับผู้ดูแลผู้ใจดีคนนึง อิอิ จำชื่อไม่ได้อะว่าเค้าชื่อะไร ผู้ชายแสนดีคนนี้มีความรักให้กับเจ้าหมีขาว ประดุจดั่งเป็นลูกชายคนนึงของเค้าเลยทีเดียว เค้าสอนให้มันอยู่รอดและดูแลมันตั้งแต่มันตัวเล็กๆเดินตามเค้าสี่ขาต้อยๆ เหมือนลูกหมายังไงยังงั้น ฉันเองก็อดอมยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นมันวิ่งตามคุณผู้ดูแลพร้อมเสียงกรุ๊งกริ๊งของกระดิ่งสีแดงที่คอของมันไปทั่วสวนสัตว์

เค้าป้อนนมมัน นอนกับมัน เล่นกับมัน เหมือนพ่อกับลูก จนกระทั่งมันเริ่มตัวใหญ่ขึ้น ถึงเวลาต้องปล่อยให้มันนอนตัวเดียวในกรงที่สวนสัตว์ ซึ่งมันก็ร้องโหยหวนอยู่หลายวันกว่าจะปรับตัวได้

เค้าสอนมันว่ายน้ำ หมีขาวจะต้องว่ายน้ำเพื่อลดอุณหภูมิของร่างกายเมื่อหน้าร้อนมาเยือน แต่เจ้า peace ไม่ยอมเตะน้ำเลยในตอนแรก ต้องเอาขวดนมมาล่อมันอยู่นาน วันนึงขณะที่เค้าสอนมันว่ายน้ำ ในวันที่อากาศร้อน มันคงหิวและหงุดหงิด มันจึงกัดเค้าที่แขนอย่างไม่ตั้งใจ เค้าดุมันพร้อมทั้งจ้องหน้ามัน น่าแปลกที่มันหงอย และแสดงให้เห็นเหมือนว่ามันเองก็เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น กิริยานั่นแทนคำขอโทษได้เป็นอย่างดี เค้าบอกว่า ครั้งนี้นี่เองที่ทำให้เค้ามั่นใจว่าระหว่างเค้ากับมันคือความเชื่อใจ มันเชื่อใจเค้าและเค้าก็ไว้ใจมันได้เช่นกัน เพราะขณะที่เค้าดุมัน มันไม่ได้ตอบโต้อะไร ได้แต่ทำหน้าเศร้า เหงาหงอยอยู่อย่างนั้นตลอดเวลา และในที่สุดมันก็ว่ายน้ำได้เหมือนหมีขาวตัวอื่นๆ

เมื่อมันอายุได้ห้าขวบ ตัวมันก็ใหญ่มาก เค้าก็คิดว่าควรให้มันกลับไปใช้ชีวิตร่วมกับหมีขาวด้วยกันตัวอื่น เพราะเค้าไม่อาจดูแลมันได้ไปตลอดชีวิตของมัน เค้าตั้งใจจะเตรียมความพร้อมในส่วนนี้ให้มันเหมือนทุกครั้งที่เค้าทำ มันจึงได้กลับมาอยู่เคียงข้างกับแม่ของมันเพียงแค่ฝาผนังกั้น แต่ความอบอุ่น คุ้นเคย ที่คุณผู้ดูแล พยายามจะฝึกให้มันได้รับจากพวกเดียวกัน กลับกลายเป็นผลร้ายต่อมันอย่างร้ายแรงที่สุด เมื่อแม่ของมันเองกลับจำมันไม่ได้เลยแม่แต่น้อยว่ามันเป็นลูก มันเจอแต่ความก้าวร้าวที่แม่มอบให้จากสัญชาติญาณการป้องกันและรักษาอาณาเขตของสัตว์ทั่วไป จนกระทั่งก่อเกิดเป็นความตึงเครียดในจิดใจของมัน

เจ้า peace มีอาการลมชักอยู่บ่อยๆในกรงข้างๆแม่มันนั่นเอง อาการชักเริ่มรุนแรงมากขึ้นทุกครั้งที่มันถูกขู่ จนกระทั่งทำให้มันเป็นอัมพาตช่วงล่างไปอย่างน่าสงสาร เนี่ยแหละสาเหตุที่เจ้าหมีขาวสามารถเรียกน้ำตาจากฉันได้อย่างง่ายดาย

ท้ายที่สุดผู้ดูแลคนเดิม ต้องแยกมันกลับมาอยู่ตัวเดียวเหมือนเมื่อก่อน พร้อมกับแบกความรู้สึกผิดกลับมาอีกกระบุงใหญ่ มีประโยคนึงที่เค้าพูด “ความหวังดีที่มองจากมุมมองของมนุษย์ และด้วยความรัก ความห่วงใย โดยปราศจากการเข้าใจความต้องการจริงๆของสัตว์ นำมาซึ่งการทำร้ายมันอย่างที่เห็น” น่าเสียใจที่เค้าทำร้ายมันจากความรัก ความห่วงใยของเค้าเองอย่างไม่ตั้งใจ 

ทุกวันนี้เค้ายังดูแลเจ้า peace ยังคงจัดงานวันเกิดให้มันพร้อมกับครอบครัวของเค้า ยังคงทำการ์ดวันเกิดให้กับมันทั้งที่มันเองก็อ่านไม่ออก ยังคงห่วงใยมันผ่านกรงเหล็กที่แข็งแรง มันคงไม่โดดเดี่ยวหากมีเค้าเฝ้ามองมันอยู่นอกกรงนั่นอย่างอ่อนโยนตลอดไป แต่ใครจะรู้ว่ามันจะนานอีกซักเท่าไหร่ ….

ความรักมันจะมีคุณค่าและความหมายอย่างยิ่งใหญ่ เมื่อถูกมอบให้อย่างถูกที่และเหมาะสมกับคนคนนั้นอย่างแท้จริง อย่าตัดสินความสุขของใครด้วยความต้องการของเรา มันมักจะให้ผลลัพธ์ที่ตรงกันข้ามเสมอ :’(